Αποκλειστική συνέντευξη με την Πρόεδρο της Ένωσης Γυναικών Γλυφάδας «ΕΜΕΙΣ» Λένα Μαυρακάκη

 

Συναντήσαμε την Πρόεδρο της Ένωσης Γυναικών Γλυφάδας «ΕΜΕΙΣ» κ. Λένα Μαυρακάκη, η οποία μας μίλησε για τους στόχους της Ένωσης και την πορεία της, η οποία είναι συνυφασμένη και με τη δική της πορεία, σε θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης, ισότητας των φύλων, παιδείας, καθώς επίσης και της ανάδειξης του καταλυτικού ρόλου των γυναικών στα ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν τις σημερινές κοινωνίες, στην εποχή της κρίσης.

 

|| Γ.m: Κα Μαυρακάκη, σας καλωσορίζουμε και επειδή μας ενδιαφέρουν πολύ όσα έχετε να μας πείτε, περνάμε άμεσα στην πρώτη ερώτηση: Πότε δραστηριοποιηθήκατε στο να βοηθήσετε ενεργά, στην ανάδειξη του κοινωνικού ρόλου της γυναίκας, να συμμετάσχετε σε Συλλόγους Γονέων και να ασχοληθείτε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση;

Λ.Μ.: Κατ’ αρχήν, να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον σας για την Ένωση. Με το γυναικείο ζήτημα ασχολήθηκα  όταν μπήκα στην αγορά εργασίας και διαπίστωσα ότι η γυναίκα δεν ήταν εργασιακά στην ίδια θέση με τον άνδρα. Οι μισθοί ήταν διαφορετικοί και ας δουλεύαμε τις ίδιες ώρες με έναν άνδρα. Οι συμπεριφορές ήταν διαφορετικές, αλλά και ο τρόπος που σε αντιμετώπιζαν υποτιμητικός. Αισθανόμουν κάποιες φορές, μια κατάφωρη αδικία εις βάρος μου, αλλά και εις βάρος των γυναικών συναδέλφων μου. Εργάσθηκα στον ιδιωτικό τομέα και θυμάμαι ότι μας απαγόρευαν να συνδικαλισθούμε ή να πάμε σε διαδηλώσεις. Εγώ όμως πήγαινα κρυφά και κάποιες φορές μεταμφιεσμένη, τότε που ο συνδικαλισμός ήταν αγνός. Ήταν η εποχή που διεκδικήσαμε την  άδεια της μητρότητας, την απαγόρευση απόλυσης για δύο χρόνια μετά τη γέννα, τις καλές αποζημιώσεις από το ΙΚΑ και τον ΟΑΕΔ λόγω γέννας, κ.λ.π.

Πρόσφατα διάβασα δημοσιεύματα ότι κάποιοι εργοδότες απαίτησαν από έγκυο εργαζόμενη να παραιτηθεί και σε κάποια άλλη περίπτωση να κάνει έκτρωση. Μην νομίζετε ότι τότε ήταν διαφορετικά, είχε συμβεί το ίδιο και σ’ εμένα.

Όταν γέννησα το πρώτο μου παιδί και γύρισα στη θέση μου, με κάλεσε η διεύθυνση και μου πρότεινε  παραίτηση με ένα φακελάκι γεμάτο «ψίχουλα» διότι θα έιχα πολλές απουσίες λόγω μητρότητας και για δύο χρόνια ήθελε ένα στέλεχος χωρίς υποχρεώσεις. Αρνήθηκα με το φόβο  ότι η ζωή μου εκεί θα γινόταν αβίωτη, όπως εξ άλλου το έβλεπα και σε άλλους συναδέλφους.

Για τα δύο επόμενα χρόνια δεν έλειψα ούτε λεπτό από την δουλειά μου παρ’ ότι ήμουν μωρομάνα, δεν τους έδωσα το παραμικρό δικαίωμα και μάλιστα μετά από ένα χρόνο πήρα και προαγωγή. Ζήλευα πολύ τους εργαζόμενους στο δημόσιο διότι η ζωή τους ήταν διαφορετική από τη δική μου. Εγώ έμπαινα στο γραφείο στις εννιά και δεν ήξερα τι ώρα θα τελειώσω, ενώ επιτρεπόταν να κάνω μόνο ένα ή δύο τηλέφωνα την ημέρα στην οικογένειά μου. Αν συμβάδιζες με τους όρους της επιχείρησης και ήσουν καλός και στη δουλειά σου, στο τέλος του χρόνου έπαιρνες ένα γερό μπόνους και έτσι είχες κίνητρο να γίνεις καλύτερος και πιο παραγωγικός. Αυτός ήταν ο όρος του παιχνιδιού και αποφάσισα να τον ακουλουθήσω και εγώ προσωπικά δεν βγήκα χαμένη, όπως δεν βγηκαν χαμένοι και άλλοι συνάδελφοι.

Αργότερα όταν το πρώτο μου παιδι πήγε σχολείο, συμμετείχα στον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων, όπως και στο δεύτερο παιδί μου. Ήμουν στη σχολική κοινότητα και ασχολήθηκα ενεργά για δεκαεπτά όλοκληρα χρόνια! Ήταν τότε που στα σχολεία δεν υπήρχε η πολιτική με τον τρόπο που υπάρχει σήμερα, ήταν όλα πιο αγνά και μάλιστα εμείς κάναμε αγώνες και διεκδικήσαμε από το υπουργείο υποδομές. Δεν μας ξέφευγε τίποτα. Οι γονείς στους συλλόγους ήταν και είναι εθελοντές και επιτελούν έργο σπουδαίο. Βέβαια πάντα υπάρχουν οι κακοπροαίρετοι και επειδή διανύουμε μια εποχή κρίσιμη και περίεργη,  υπάρχει διάχυτη καχυποψία απέναντι σε όλα.

Με την τοπική αυτοδιοίκηση ασχολήθηκα ενεργά επειδή ήμουν πολιτικοποιημένη πολλά χρόνια πριν, αλλά δεν είχα «μπερδέψει» ποτέ το σχολείο με την πολιτική. Αυτό το άφηνα απέξω, οι ρόλοι ήταν ξεκάθαροι για μένα. Παρ΄όλα αυτά αγωνίστηκα για τα αυτονόητα, συμμετείχα σε προεκλογικές εκστρατείες της πολιτικής και της τοπικής αυτοδιοίκησης, μέχρι που έγινα δημοτική σύμβουλος στο πλάι του Κώστα Κόκκορη.

 

 || Γ.m: Ποια ήταν η ανάγκη ίδρυσης της Ένωσης Γυναικών Γλυφάδας «ΕΜΕΙΣ» και πόσα μέλη απαριθμεί σήμερα;

Λ.Μ.: Η ανέχεια των ανέργων γυναικών και η δυστυχία που συνάντησα,  με παρότρυνε για την ίδρυση της Ένωσης Γυναικών Γλυφάδας «ΕΜΕΙΣ». Σήμερα έχουμε 260 μέλη και οι εγγραφές συνεχίζονται καθημερινά.

|| Γ.m: Πότε η ιδέα αυτή έγινε πράξη και πόσα χρόνια είστε Πρόεδρος της Ένωσης;

Λ.Μ.: Η συμμετοχή μου στην τοπική αυτοδιοίκηση με οδήγησε να  πραγματοποιήσω το όνειρό μου, που από χρόνια πάλευα. Κάποιες φίλες -από όλους τους πολιτικούς χώρους- στήριξαν την προσπάθεια αυτή και τις ευχαριστώ που στάθηκαν πλάι μου.  Τον Μάιο του 2013 κάναμε την ιδρυτική μας παρουσίαση! Το καταστατικό εκδόθηκε τον Ιούλιο, μετά διενεργήθηκαν εκλογές και εκλέχτηκα Πρόεδρος.

 

 || Γ.m: Γιατί πιστεύετε ότι θα ήταν καλό για μια Γλυφαδιώτισα, να έρθει να γίνει μέλος της Ένωσης Γυναικών Γλυφάδας «Εμείς»;

Λ.Μ.: Η γυναίκα σήμερα περνάει μια πολύ δύσκολη εποχή, έχει ανάγκη να ξεφύγει από την καθημερινότητα, σ’ εμάς βρίσκει μιαν αγκαλιά. Έχω μάθει να ακούω τον άλλον και αν μπορώ θα τον βοηθήσω. Όταν βέβαια υπάρχει ανάγκη για κάποιο σοβαρό ζήτημα, τότε όλες μαζί αποφασίζουμε για το τι θα κάνουμε. Πρόσφατα με βρήκε μια κυρία μέσα από το facebook, η οποία είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει δύο φορές και μου ζήτησε βοήθεια. Καταλαβαίνετε ότι εκείνη τη στιγμή πρέπει να απαντήσεις σαν άνθρωπος, να μιλήσεις μαζί του, να δεις αν λέει αλήθεια κ.λ.π. Την παρότρυνα να έρθει να με βρει στο γραφείο και να τα πούμε και πράγματι έτσι έγινε. Την ώρα που μιλούσαμε, της τηλεφώνησε ο γιος της και τη ρώτησε αν ήταν καλά και αν ήρθε να με βρει, εκείνη του απάντησε ότι ο θεός την έστειλε σ’ εμάς «βρήκα άνθρωπο που με άκουσε». Δηλαδή διαπιστώνουμε ότι δεν ακούμε κιόλας ή δεν μας ακούν κι αυτό συμβαίνει λόγω των πολλαπλών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο καθένας και δεν μπορεί να στρέψει το βλέμμα του παραδίπλα. Ίσως αν το έστρεφε να ήταν διαφορετικά και τα πράγματα. Ξέρετε, η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε, μας απομονώνει προσπαθώντας να λύσουμε τα δικά μας θέματα και αυτό συντελεί στην αδιαφορία για τον διπλανό. Η κυρία αυτή λοιπόν, έγινε φίλη μας και βέβαια επειδή πράγματι είχε πρόβλημα μεσολάβησα και την καθοδήγησα να πάει σην κοινωνική υπηρεσία του δήμου μας για βοήθεια. Σας ανέφερα ένα περιστατικό από τα πολλά που έχουμε αντιμετωπίσει.

Η Ένωσή μας, πραγματικά αγκαλιάζει και δείχνει αλληλεγγύη στις γυναίκες. Εξ άλλου για να γυμναζόμαστε έχουμε τους χορούς λάτιν και τους παραδοσιακούς. Εκεί γυναίκες και άνδρες έχουν δημιουργήσει μια μεγάλη παρέα που αποτελείται από 80 άτομα και περνούν πολύ καλά μαθαίνοντας χορό. Πραγματοποιούμε εκδηλώσεις με άξονα πάντα τη γυναίκα και την οικογένειά της, στις οποίες η  συμμετοχή των μελών και φίλων είναι πολύ ικανοποιητική. Αυτό σημαίνει πολλά για εμάς.

 

|| Γ.m: Ποιοι είναι οι στόχοι σας, όσον αφορά στις κοινωνικές δραστηριότητες και την κοινωνική αλληλεγγύη και ποιο μήνυμα θα θέλατε να «στείλετε» στις γυναίκες της Γλυφάδας;

Λ.Μ.: Είναι όλα αυτά που σας ανέφερα πιο πάνω και ναι πολύ θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα σε όλες τις γυναίκες, να δραστηριοποιηθούν και να μην κάθονται μέσα στο σπίτι, να δώσουν νόημα στη ζωή τους και αν δεν το έχουν μάθει, να έρθουν κοντά μας να τους δώσουμε εμείς βοήθεια. Όλες έχουμε προβλήματα, άλλες μικρότερα, άλλες μεγαλύτερα. Εξ άλλου συνεργαζόμαστε με ψυχολόγους που προσφέρουν πολύ καλές τιμές στην Ένωση και μπορούν να πάρουν βοήθεια, ενίοτε προσφέρουν και δωρεάν επισκέψεις ανάλογα με την οικονομική κατάσταση της γυναίκας. Η παρέα μας  δίνει ανακούφιση. Υπάρχουν γυναίκες σύζυγοι που θέλουν να ξεφύγουν λίγο και μέσα από το σπίτι, να αναπληρώσουν τις κενές τους ώρες, να γυμναστούν, υπάρχουν γυναίκες μοναχικές με κατάθλιψη, με απογοητεύσεις, αλλά το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν και γυναίκες που παρουσιάζουν προβλήματα υγείας και μας προξενούν στεναχώρια αλλά γι αυτό δεν ειμαστε εκεί; Πολλές φορές μεταφέρω το πρόβλημα στο σπίτι μου, αυτό είναι αρνητικό για την οικογένειά μου και κάνω προσπάθειες για να το αποβάλλω, αλλά ο άνθρωπος δεν αλλάζει.

 

|| Γ.m: Ως Γλυφαδιώτισα γέννημα θρέμμα και Πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Γλυφάδας, με ποιόν τρόπο θα μπορούσατε να βοηθήσετε τις γυναίκες της πόλης μας που έχουν ανάγκη, εν όψει των επικείμενων εορτών των Χριστουγέννων και του νέου έτους; 

Λ.Μ.: Όπως και πέρυσι έχουμε προγραμματίσει το μεγάλο φιλανθρωπικό μπαζάρ στις 13 και 14 Δεκεμβρίου του 2014. Αν βρούμε χώρο θα γίνει. Τα χρήματα που θα κερδίσουμε θα τα προσφέρουμε σε γυναίκα που έχει ανάγκη η οικογένειά της και δεν είναι καταγεγραμμένη στους ωφελούμενους του Δήμου μας. Πέρυσι δώσαμε χρήματα σε γυναίκα που της είχαν κάνει έξωση από το σπίτι, με δύο παιδιά, μονογονεϊκή, της δώσαμε δύναμη να προχωρήσει και σήμερα εργάζεται και παλεύει για τη ζωή.

Γνωρίζετε πόσες γυναίκες υπάρχουν με αξιοπρέπεια που ντρέπονται να καταγραφούν και πεινούν μαζί με τα παιδιά τους;

Τον περασμένο χρόνο προσπαθήσαμε και στείλαμε δύο στην κοινωνική υπηρεσία, η μία μάλιστα ήταν ανύπαντρη μητέρα και βοήθησε η υπηρεσία του δήμου σε όλη τη διαδικασία. Τον υπόλοιπο καιρό ασχολούμαστε με την αλληλεγγύη, πρόσφατα μάλιστα ντύσαμε δύο παιδάκια από πάνω μέχρι κάτω, μαζέψαμε ρούχα, παιχνίδια, σχολικά είδη και τα προσφέραμε, τα υπόλοιπα πράγματα τα δώσαμε στο κοινωνικό μας παντοπωλείο, για εμάς είναι τα αυτονόητα.  Έχουμε καλή συνεργασία με τον κοινωνικό τομέα του δήμου. Αυτά δεν τα διαφημίζουμε, ούτε τα δημοσιοποιούμε, εκτός και αν πρόκειται για εκδηλώσεις, όπως είναι το φιλανθρωπικό μπαζάρ.

Θέλω δημόσια να ευχαριστήσω τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης για την προσπάθεια που καταβάλλουν άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι είναι παρούσες όποτε τις χρειαστώ.

|| Γ.m: Η τοπική αυτοδιοίκηση σάς στηρίζει στην πραγμάτωση των στόχων σας; 

Λ.Μ.: Ακόμη επίσημα δεν έχουμε συναντηθεί με τη νέα διοίκηση, αλλά προκειται να γίνει συνάντηση και το έχει εκφράσει ο δήμαρχος δημόσια. Στηρίζει την προσπάθεια όλων των συλλόγων αλλά και εμείς πρέπει να αντιληφθούμε ότι κάποα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν όσο και να μας βγάζουν από τη βολή μας. Τα σωματεία είναι αυτοδιοίκητα, δεν ανήκουν σε κανέναν,  έχουν το διοικητικό τους συμβούλιο και αποφασίζουν τα ίδια, αναγνωρίζονται μέσα από τις δράσεις τους και από τη συμμετοχή των μελών και φίλων.  Θεωρώ ότι είναι στο χέρι όλων μας να επιβιώσουμε, να αλληλοστηριχτούμε για να υπάρχουμε. Διαφορετικά αν τραβήξει ο καθένας το δρόμο του, θα εξαφανιστεί ή θα αναγκαστεί να συγχωνευτεί. Σήμερα δεν χωράνε συμπεριφορές ιδιότροπες και αλλαζονικές.

|| Γ.m: Θα μας ενδιέφερε να μάθουμε, ποια είναι η σχέση σας με την πολιτική και ποια η γνώμη σας ως γυναίκα για την κρίση;

Λ.Μ.: Ασφαλώς είναι αντιληπτό ότι η πρώτη που ένιωσε την εισβολή του μνημονίου ήταν και είναι η γυναίκα. Σήμερα η γυναίκα-μητέρα αντιμετωπίζει ένα ασφαλιστικό με τα βασικά εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα να ανατρέπονται στον βωμό μιας έντεχνης οικονομίστικης και χωρίς αρχές αντίληψης (αύξηση των ορίων ηλικίας τουλάχιστον κατά 5 χρόνια, αλλά και μείωση των συντάξεων κατά 6% κατά έτος). Οι αλλαγές αυτές τα προσεχή χρόνια, θα επηρεάσουν περισσότερες από 250.000 γυναίκες! Βλέπετε λεφτά έπαψαν να υπάρχουν και πρέπει  να θυσιαστεί ο λαός για κλείσει τις μαύρες τρύπες της οικονομίας, τα κουκιά είναι μετρημένα, δεν βγαίνουν όσο και να μετράς και να τα ξαναμετράς. Και κοίτα να δεις, όλοι μιλούν για τη γυναίκα με  έναν απίστευτο φαρισαϊσμό, μιλούν για την ιδιότητά της ως μητέρα, σύζυγο, ερωμένη, εργαζόμενη, τη θαυμάζουν λένε, την ίδια στιγμή που της παίρνουν τη δουλειά και το ψωμί των παιδιών της. Έχουμε κάνει και εμείς όμως λάθη και δεν πρέπει να αποφεύγουμε  τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Η γυναίκα της κρίσης, ωραία ερώτηση, ας πούμε από αυτά που αντιμετωπίζω καθημερινά, ότι η γυναίκα έχει περιορίσει κατά πολύ τα έξοδά της και ιδιαίτερα η μονογονεϊκή που έχει πληγεί περισσότερο απ’ όλους. Αισθάνεται ανασφάλεια, είναι άνεργη, δεν έχει χρήματα να ταΐσει τα παιδιά της, να τα πάει στον γιατρό, να τους πάρει φάρμακα, να τα γράψει σε φροντιστήρια. Βλέπουμε τελευταία την ανακάλυψη του τύμβου της Αμφίπολης, βλέπουμε δηλαδή τον πολιτισμό μας  που για μια ακόμη φορά, μας κάνει περήφανους ως Έλληνες. Χώρα με τέτοιον σπουδαίο πολιτισμό, αλλά με γυναίκες και άντρες εξαθλιωμένους. Ω, μα τι οξύμωρον! Αλίμονο στην κοινωνία μας -την κάθε κοινωνία- που συνθλίβει τη «γυναίκα- μητέρα» σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τεράστιο οικονομικό και δημογραφικό ζήτημα.

Η σχέση μου με την πολιτική με ρωτάτε. Ε, προσπαθώ να το βρω και εγώ αυτό σήμερα, διότι αν με ρωτάτε για το χθες, θα σας πω ότι πίστεψα σε μιαν ιδέα, αγωνίστηκα γι αυτή αλλά, δεν υπάρχει σήμερα κι εγώ απλά αναζητώ την αλήθεια, θέλω να βρω την ηθική της πολιτικής. Θεωρώ ότι ανάλογα με την εποχή πρέπει να επαναπροσδιορίζουμε την ιδεολογία μας όχι να την αλλάζουμε. Το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου, πρέπει να κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Διαφορετικά η συρρίκνωση των εισοδημάτων, η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και η συγκέντρωση του χρήματος στις βόρειες ευρωπαικές τράπεζες  θα φέρει και το τέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Δεν θα το αντέξει αυτό ο κόσμος, κάτι που ήδη διαφαίνεται. Σήμερα άλλοι διαφεντεύουν τον τόπο μας και στον βωμό του χρήματος θυσιάστηκε ο ελληνικός λαός σαν πειραματόζωο… Κι αυτό χωμένο μέσα στη λάσπη της βρωμιάς και της απατεωνιάς. Γίνονται προσπάθειες μεγάλες από την κυβέρνηση, για αναδιοργάνωση και μάλιστα γίνονται και βήματα θετικά σε πολλούς τομείς, αλλά οι πολίτες δεν αντέχουν άλλο. Η πολιτική που ασκείται αυτή τη στιγμή είναι φόροι, φόροι, φόροι,  τους οποίους μάς επιβάλλουν οι ξένοι. Και είμαστε με δεμένα τα χέρια.

|| Γ.m: Θεωρείτε ότι η κρίση επιδείνωσε το πρόβλημα της βίας στην κοινωνία μας και ειδικότερα της ενδοοικογενειακής βίας και τι πιστεύετε ότι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες, στις μέρες μας;

Λ.Μ.: Ναι,  το πιστεύω και το συναντώ συχνά. Βλέπετε όταν η μητέρα ή ο πατέρας δεν εργάζεται, δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια. Ξεκινάει η γκρίνια, τα παιδιά ζητούν έστω τα απαραίτητα, η μάνα πονάει, στεναχωριέται, αγανακτεί, ο πατέρας ο άνεργος αισθάνεται άχρηστος, γίνεται οξύθυμος και μετά βίαιος. Η ενδοοικογενειακή βία είναι αόρατη, δεν βγαίνει έξω από το σπίτι, οι γυναίκες αισθάνονται ντροπή και μόνο όταν δεν αντέχουν άλλο θα μιλήσουν και θα ζητήσουν βοήθεια. Νομίζουν ότι η κατάσταση θα αλλάξει και υπομένουν και υπομένουν… Βέβαια δεν είναι μόνο η σωματική κακοποίηση αλλά και η ψυχολογική, η συναισθηματική, η κοινωνική απομόνωση, ο οικονομικός αποκλεισμός, ο φόβος. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και από τη γυναίκα προς τον άνδρα, το μόνο που δεν έχει η γυναίκα είναι η δύναμη για να χτυπήσει βάναυσα τον άνδρα, όλα τα άλλα όμως τα έχει. Αυτό όλο είναι η καταπάτηση της ασφάλειας, της αξιοπρέπειας και της ισότητας μέσα στην οικογένεια.

|| Γ.m: Κλείνοντας, θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για την εκδήλωση την οποία διοργανώνετε ως Ένωση (για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη), τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου, με αφορμή την «Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών». 

Λ.Μ.: Καθιερώσαμε την εκδήλωση από πέρυσι με την παρουσίαση του βιβλίου «Αθέατη Βία» της δικηγόρου, ειδικευμένης στα θέματα ισότητας και κακοποίησης, κ. Στεφανίας Σουλή, στο Public Γλυφάδας. Εκεί είχαμε επισκέπτες και άνδρες, οι οποίοι δυσανασχέτησαν και αντιμετωπίσαμε διαμαρτυρίες.  Ότι δηλαδή, υπάρχει και η βία προς τον άνδρα από τη γυναίκα, κάτι το οποίο είναι πραγματικό ως προς τον ψυχολογικό πόλεμο που δέχεται ο άνδρας, αλλά δυστυχώς, δεν υπάρχουν για την  ελληνική οικογένεια καταγεγραμμένα περιστατικά. Είναι απόλυτα φυσικό. Για φανταστείτε να πάει ένας άνδρας να καταγγείλει ότι τον δέρνει η γυναίκα του;  Έτσι  λοιπόν αποφασίσαμε ότι φέτος πρέπει να παρουσιάσουμε ένα θέμα, το οποίο θα αφορά και στα δύο φύλα. Πιστεύουμε ότι μετά από την εκδήλωση αυτή, όλοι θα έχουμε να πάρουμε κάτι. Οι δύο ψυχολόγοι που θα μιλήσουν, είναι καταξιωμένοι και με μεγάλη εμπειρία στο θέμα μας.

Η Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων κ. Βάσω Κόλλια, με τον θεσμικό ρόλο που κατέχει έρχεται για πρώτη φορά στη Γλυφάδα. Η κ. Κόλλια είναι μία υπέροχη γυναίκα που εκπροσωπεί το γυναικείο φύλο επάξια, μέσα και έξω από την Ελλάδα. Είναι τιμή μεγάλη για την Ένωσή μας η παρουσία της στην εκδήλωσή μας.

ΓΛΥΦΑΔΑ METROPOLITANS