ΕΛΛΑΔΑ: Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ, Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΩΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ  ΣΤΗΝ Μ.Φ.Η  ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Τοσήμερα είναι πόλεμος. Μία ανεξέλεγκτη συνθήκη που οδηγεί κάθε ατομικό δικαίωμα σε μαρασμό και υποτέλεια. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που δεν μπορεί να μιλήσει κανείς, ούτε να κατακρίνει,  ή έστω να διαμαρτυρηθεί. Όταν η προτεραιότητα αφορά το γενικό συμφέρον και την ασφάλεια των πολλών, οι τακτικές γίνονται οριζόντιες, ενώ οι όποιες εξατομικεύσεις θεωρούνται ακριβοθώρητη πολυτέλεια. Και ίσως το μόνο αναφαίρετο δικαίωμα που μας έχει απομείνει σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς είναι η προσευχή μας. Η προσευχή  μας στον Θεό, για την Υγεία μας, την Υγεία του διπλανού μας  και μία αναίμακτη καθημερινότητα.

Η περίοδος αυτή του κορωνοϊού, δεν συνταυτίζεται μονοδιάστατα με ένα φαινόμενο μείζονος υγειονομικού κινδύνου, αλλά πολύ περισσότερο με μία κρίση οικονομική, κοινωνική και βαθειά ηθική. Εκεί όπου η αμεσότητα των ανθρώπων φιλτράρεται πλέον από  σκεπτικισμό και αμφιβολίες, και η κάθε επικοινωνία και επαφή χάνουν το νόημα και την ουσία τους. Έχω ξεχάσει ποια ήταν η  τελευταία φορά που ο οποιοσδήποτε με ρώτησε με απτό ή έστω όψιμο ενδιαφέρον αν είμαι καλά. Η πρώτη ερώτηση  εστιάζει πάντοτε στα δεδομένα της δουλειάς, είναι σύντομη, κοφτή, και απαρτίζεται από τρεις βασικές λέξεις που ως επί τω πλείστων ξεχειλίζουν από φόβο και οίκτο:  «Είχατε κανένα κρούσμα;» Και ίσως θα έπρεπε ήδη να έχω αποκτηνωθεί, αλλά όταν γλώσσες και βλέμματα σε καταδεικνύουν ως  ανίατο  μίασμα, το αλλεπάλληλο αυτών των συνεχειών  εντέλει  ενοχλεί, πληγώνει και συχνά δύσκολα υποφέρεται στη συνέχεια του χρόνου.

Υπάρχουν μέρες και νύχτες που δεν ξέρω που να ακουμπήσω το κεφάλι μου. Ίσως δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιώ ταυτόχρονα λογική και συναίσθημα, όμως στο τέλος της κάθε ημέρας θέλω να είμαι σίγουρη ότι έχω κάνει τα πάντα για τους ηλικιωμένους, για τους οποίους φέρω ευθύνη. Σαν να ήταν ο δικός μου πατέρας, η δική μου μητέρα. Σαν να ήμουν εγώ η ίδια,  θεωρώντας ότι η ποιότητα της φροντίδας, απορρέει από την ενσυναίσθηση και την άδολη αγάπη του οτιδήποτε παράγει κανείς σαν ανθρώπινη μονάδα. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι  ο ακρογωνιαίος λίθος της φροντίδας εν γένει δεν είναι παρά η  ίδια η αγάπη για τον  άνθρωπο, τον ευπαθή, τον ευάλωτο, τον ανυπεράσπιστο.”

 Εντός όλης αυτής της αβεβαιότητας που γεννά ο κίνδυνος, η στήριξη από τους κρατικούς θεσμικούς φορείς φαντάζει αξιοσημείωτη. Με τους συστηματικούς και αιφνίδιους ελέγχους μας κρατούν πάντοτε  σε ετοιμότητα. Μας αφυπνίζουν ώστε να μην υποπέσουμε στο ατόπημα της χαλάρωσης. Βέβαια η προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η έλλειψη σεβασμού έναντι της πλειονότητας των επαγγελματιών υγείας που απασχολούμαστε  σε γηριατρικές δομές, καθώς και η απαξίωση της επαγγελματικής μας συνείδησης, κρίνονται ως ζήτημα  δευτερευούσης σημασίας. Είναι μία σύγχρονη στρατηγική θα λέγαμε που εγώ η ίδια τη βάφτισα μετατόπιση  κρατικής ευθύνης. Η συρροή Κοινών Υπουργικών Αποφάσεων και οι τακτικές διαβιβάσεις τους δεν είναι η βοήθεια στο πρόβλημα. Ουσιαστική βοήθεια θα ήταν η κάλυψη των έκτακτων εισροών έναντι των επιβαλλόμενων μέτρων προστασίας που αντικατοπτρίζουν οι νόμοι.

Η έμπρακτη συμπαράσταση σήμερα, προέρχεται από διοικήσεις που φροντίζουν να καλύπτουν ανάγκες  με ανιδιοτέλεια, ταπεινοφροσύνη  και χωρίς ιδιαίτερο θόρυβο. Από δωρητές που επιθυμούν πάσει θυσία να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, από προσωπικό που εργάζεται με περίσσιο φιλότιμο και αξιοσημείωτη αυταπάρνηση.

 

Μία τέτοια περίπτωση είναι και αυτή της Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων, ο «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου». Ένα γηροκομείο στην καρδιά της Αθήνας που προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ηλικιωμένους επί 50 συναπτά έτη -σχεδόν μισό αιώνα-.  Και αν η φήμη του φυλλορρόησε μέσα στο χρόνο και αποχρωματίστηκε η ιστορικότητά του, ίσως ήρθε το πλήρωμα το χρόνου για μία νέα αρχή, πάντοτε  εις μνήμην  του Ιδρυτού αυτού,  Αρχιμανδρίτη π. Τιμόθεου Χαραλάμπου  (1916-1986†).

Από το φωτογραφικό αρχείο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Όσοι τον ήξεραν και ακόμη τον θυμούνται, κάνουν λόγο για έναν άγιο και ταπεινό άνθρωπο που όραμά του ήταν να δημιουργήσει μία στέγη γερόντων. Το όνειρο του  αυτό έγινε πραγματικότητα, ενώ ήταν απόρροια της δικής του αποκλειστικής προσπάθειας. Ως επί τω πλείστων το Ίδρυμα διακρίθηκε για τον φιλανθρωπικό του χαρακτήρα, κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του (1972).

Ο π. Τιμόθεος υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος του Ιδρύματος του Ευαγγελισμού καθώς και του ομώνυμου αυτού Σωματείου. Στα έτη που ακολούθησαν, κατά παράδοση και τιμής ένεκεν του Ιδρυτού και Ευεργέτη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, οι Πρόεδροι των εκάστοτε Διοικητικών Συμβουλίων ήταν ιερείς  αλλά πέρα από αυτό και πολύ περισσότερο, άνθρωποι με ευαισθησία και έμπρακτο  ενδιαφέρον στις ανάγκες της τρίτης ηλικίας. Τοιουτοτρόπως επιβεβαιώνεται και η θεσμική σχέση της  συγκεκριμένης Μονάδας με την εκκλησία, συνθήκη που δεν την καθιστά  αμιγώς Εκκλησιαστικό Ίδρυμα, όπως λανθασμένα πολλοί θα πίστευαν.

Σήμερα πρόεδρος της Μονάδας και του Ομώνυμου αυτής Σωματείου, είναι ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Νικόδημος Φαρμάκης, ένας άνθρωπος με αξιοζήλευτη εμπειρία και γνώση στον χώρο της Κοινωνικής Προστασίας, αλλά και  με ουκ ολίγα επιτεύγματα για τα οποία δεν συνηθίζει να μιλά ο ίδιος, αλλά ο χρόνος και οι συνεργάτες του.

 

Παρόλα ταύτα και εν αντιθέσει με το προβλεπόμενο  ο π. Νικόδημος είχε την καλοσύνη να μας παραχωρήσει μία συνέντευξη, μέσω της οποίας αναλύει καίρια ζητήματα, τα οποία απασχολούν τόσο εμάς όσο και τον ίδιο:

  • Πανοσιολογιώτατε καλησπέρα σας. Αρχικά να σας ευχαριστήσουμε θερμά που δεχτήκατε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση και  για τους σκοπούς που εξυπηρετεί αυτή η συνέντευξη.

Σας ευχαριστώ θερμά για την αγαθή σας προαίρεση να με προσκαλέσετε σε μία συζήτηση που ως φαίνεται θα φωτίσει κάποιες από τις σκοτεινές  γωνίες των απτομένων από εμένα ζητημάτων.

  •  Παρακαλώ πείτε μας δύο λόγια για εσάς. Γνωρίζουμε ότι πέρα από την άσκηση των   λειτουργικών και διοικητικών σας καθηκόντων, ως σημαίνοντα εκκλησιαστικού φορέα, υπηρετείτε επί σειρά ετών τον τομέα της Κοινωνικής Προστασίας. Πώς συνταιριάζετε αυτούς τους ρόλους και ποια θεωρείτε ότι είναι  η κοινή τους συνιστώσα;

Είναι αλήθεια πολλές φορές πως μου τίθεται το ίδιο ερώτημα. Πόθεν! Από την αγάπη μου για τον άνθρωπο! Και αν με ρωτήσετε γιατί, απάντηση δεν έχει! Είμαι κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, σπούδασα θεολογία και ειδικεύθηκα στο κανονικό δίκαιο (τη νομική της Εκκλησίας δηλαδή), στην εκκλησιαστική ιστορία και στη φιλοσοφία της θρησκείας. Πραγματοποιώντας τις σπουδές μου, παράλληλα υπηρετούσα τον άνθρωπο. Το κέντρο είναι το ιερό θυσιαστήριο όπου λειτουργώ το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Λειτουργώντας στο θυσιαστήριο, λειτουργώ τα πάντα! Υπηρετώ τα παιδιά μου με νοητική αναπηρία, τους αναξιοπαθούντες, τον πάσχοντα αδελφό μου. Ναι, σήμερα υπηρετώ σε μία πολύ νευραλγική θέση στην Εκκλησία της Ελλάδος ως Γενικός Διευθυντής για τα οικονομικά και περιουσιακά της θέματα. Θα έχετε ήδη ακούσει να με αποκαλούν ως τον τσάρο των οικονομικών και της ανάπτυξης. Το σωστό είναι πως νοιώθω σαν τον αγαπημένο μου Βέγγο στις όμορφες ταινίες του. Και ομολογώ πως μου αρέσει. Δεν μπορώ να είμαι στατικός. Αυτό είναι το μυστικό για όλα όσα γίνονται. 

 

  • Μιλήστε μας για τις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης και το ρόλο σας ως Διευθυντή των ανωτέρω Δομών. Αν κάνατε μία ανασκόπηση της τελευταίας δεκαετίας, τι  ανατροφοδότηση θα δίνατε στον εαυτό σας ; (για την προσωπική σας δουλειά,  τις συνεργασίες σας και την επίτευξη των στόχων σας;)  Επίσης πείτε μας αν υπάρχει κάτι  που σας συγκινεί εν τω βάθει αυτής της πορείας.

Το 2010 ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος, παράλληλα με τα λειτουργικά μου καθήκοντα, μου ανέθεσε τα καθήκοντα του διευθυντή του Ιδρύματος Περιθάλψεως Ατόμων με Νοητική Υστέρηση και με Σύνδρομο Down «Μαρία Κόκκορη». Δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Τα προβλήματα ήσαν πολυποίκιλα. Μετά από εννέα μήνες δημιουργήσαμε τις δύο πρώτες Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης. Έτσι άρχισε ένα επίπονο αλλά όμορφο ταξίδι. Κατάφερα να έχω δίπλα μου καλούς συνεργάτες που μέχρι σήμερα είναι δίπλα μου, είναι το στήριγμά μου. Και κάθε φορά λέγαμε και κάτι άλλο και κάτι ακόμα. Και το 2016 φτιάξαμε άλλες δύο στέγες στο Μαρούσι, το «Ψαραύτειο». Και μετά το 2019 άλλες δύο στέγες στον Βαρνάβα Αττικής, και άλλη μία στη Ραφήνα. Και δεν σταματούμε. Ετοιμάζουμε ήδη δύο στη Ν. Φιλαδέλφεια, ένα κέντρο δημιουργικής απασχόλησης για αμεα στα Πατήσια. Και έχει ο Θεός!

Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν πολλά και σπουδαία πράγματα. Το κέντρο είναι ο άνθρωπος. Και τα εργαλεία για το έργο αυτό σημαντικοί, δυναμικοί και δημιουργικοί άνθρωποι στη ζωή μου. Η διευθύνουσα των στεγών μας Μαρία Μπαζώρα, άοκνη και ακούραστη συνεργάτης, με πάνω από όλα δοτική. Οι  προϊστάμενοί, το διοικητικό, επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό, η μαγείρισσά μας, η μαμά Λίτσα με όλη τη σημασία της λέξης. Όλοι!

Ανασκόπηση, με τη βαθειά έννοια της λέξης, δεν έκανα ποτέ! Ρίχνω που και που «κλεφτές ματιές» πίσω και προχωράω! Και το κάνω αυτό για να παίρνω δύναμη. Να μπορώ να συνεχίζω. Να μπορώ να αγωνίζομαι γιατί η πορεία είναι επίπονη, σκληρή και απαιτητική. Είναι όμως παρηγοριά να βλέπω πως σήμερα δεκάδες αμεα έχουν ποιοτική και αξιοπρεπή διαβίωση.

 

  • Το τελευταίο διάστημα,  έχετε αναλάβει διοικητικά καθήκοντα σε Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων. Είστε ο Πρόεδρος του ΔΣ της Μονάδας. Με ένα ήδη υπάρχον δικό σας απαιτητικό πρόγραμμα, τι σας ώθησε να λάβετε  τη συγκεκριμένη  απόφαση;

Και έχει ο Θεός είπα παραπάνω… μετά από αυτά, στις  αρχές του 2020 και μετά από την παραίτηση του πρ. προέδρου Σεβ. Μητροπολίτη Σάμου κ. Ευσεβίου, επιτίμου πλέον προέδρου μας, εξελέγην Πρόεδρος του Δ.Σ. του Φιλανθρωπικού Σωματείου «Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» και ύστερα του Ιδρύματος με την ίδια επωνυμία που έχει στην ευθύνη του τη ΜΦΗ. Όταν ο δεσπότης μου είπε «Νικόδημέ μου εγώ δεν μπορώ πλέον, θα παραιτηθώ. Αν θες να αναλάβεις εσύ εφόσον σε εκλέξουν τα μέλη, αλλιώς ας γίνει όπως θέλει ο Θεός». Και το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Είπα, τι θα γίνουν όλα αυτά που έφτιαξε ο π. Τιμόθεος, τι θα μου έλεγε αν μπορούσε να μου μιλήσει; Θα μου άρεσε εμένα αυτά που έφτιαξα να κλείσουν γιατί κάποιος ήταν φυγόπονος! Και έτσι πήρα την μεγάλη απόφαση. Το πρωί έκανα μία συνάντηση με τη Μαρία Μπαζώρα. Της είπα την απόφασή μου. Ξεκινάμε αγώνα ή θα τα κάνουμε θάλασσα; και μου λέει, σας έχω εμπιστοσύνη, πάμε να κάνουμε τη μονάδα πρώτη. Και εκεί άρχισαν όλα. Μια ικανότατη διευθύντρια μπήκε στο τιμόνι της ΜΦΗ, και όλοι μαζί ξεκινήσαμε έναν όμορφο αγώνα να φτιάξουμε μια πρότυπη ΜΦΗ σε όλα τα επίπεδα. Θα τα καταφέρουμε.

 

  • Η τεχνοκρατική σας αντίληψη στον χώρο της Κοινωνικής Προστασίας είναι αδιαμφισβήτητη. Πείτε μας σε ποιο σημείο  κατά την άποψή σας διαφοροποιούνται  η διαχείριση της γήρανσης έναντι της διαχείρισης φροντίδας ΑΜΕΑ;

Η διοικητική διαχείριση και των δύο φύσεων των δομών είναι σχεδόν όμοια. Θα πώ όμως κάτι που ίσως σοκάρει. Στις δομές των Αμεα δεν έμαθα στις απώλειες! Δεν έχασα ούτε ένα από τα παιδιά μου! Εδώ τώρα στη ΜΦΗ είναι ένα φυσικό γεγονός μιας και έχω να κάνω με ανθρώπους της τέταρτης ηλικίας. Δεν μπορώ να το συνηθίσω, αλλά το αντιμετωπίζω σαν κληρικός πρώτα πιστεύοντας ότι μεταβαίνει από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, στην κρίση του Θεού Πατέρα και έπειτα ανθρώπινα όπου υπεισέρχεται η θλίψη. 

 

  • Σε αυτό το σημείο να σταθούμε στη Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων  της οποίας είστε  Πρόεδρος. «Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου». Πείτε δύο λόγια για τη Μονάδα.

Για εμένα η ΜΦΗ είναι το απόλυτο στοίχημα. Η ενασχόλησή μου ήταν στον τομέα των Αμεα. Οι ΜΦΗ ήταν κάτι άγνωστο για μένα και δεν θα ήθελα να κάνω κάτι και να αποτύχω. Δεν είναι απλά μια δουλειά. Είναι άνθρωποι! Δεν έχω δικαίωμα να αποτύχω.

Όταν πρωτομπήκα στη μονάδα είπα. Ανακαίνιση άμεσα. Τρέξε να βρείς χορηγούς. Τρέξε να προλάβεις το χειμώνα. Και έκανα πολύ προσευχή και ξεκίνησε η ανακαίνιση. Μα πρίν από όλα μάζεψα το προσωπικό και ξέρετε τι τους είπα; Εσείς το ξέρετε γιατί ήσασταν παρούσα. Το λέω για τους αναγνώστες.  Τους είπα, καλώς ήρθατε στη νέα σας δουλεία! Και έτσι ξεκινήσαμε όλοι μαζί, με άλλη όρεξη πιστεύω. Όσοι δεν «κόλλησαν» στην ομάδα αποχώρησαν. Τίμιο εν μέρει. Οι υπόλοιποι το ρίξανε στη δουλειά. Και έτσι είδα τα πρόσωπα των παππούδων και των γιαγιάδων να χαμογελάνε. Ο πρώτος και κύριος στόχος επετεύχθη!

 

  • Ως αρωγός και πάροχος Κοινωνικής Φροντίδας πώς βιώνετε τη νεότερη πανδημική συνθήκη; Ποιες δύνανται να είναι- κατά τη γνώμη σας-  οι συνολικές επιπτώσεις του Κορωνοϊού  στα ιδρύματα κλειστής προστασίας και πώς θεωρείτε ότι οι συνεργάτες σας βιώνουν τις προκλήσεις της Δημόσιας Υγείας;

Η κατάσταση αυτή είναι πρωτόγνωρη και θα έλεγα και περίεργη. Από τις αρχές του έτους και πριν ακόμα αναλάβω τη μονάδα, στις Στέγες μας αναλάβαμε δράση. Πρίν ακόμα μας κλείσουν με τις ΚΥΑ, αυτοπεριοριστήκαμε. Η αλήθεια είναι πως προσπαθούμε να προστατευθούμε από έναν ιό που δεν βλέπουμε και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ευπαθείς ομάδες με υποκείμενα νοσήματα. Οι εργαζόμενοί μας από την πρώτη στιγμή έκαναν θυσίες. Κάναμε και κάνουμε τα πάντα ώστε να μην υπάρξει κρούσμα. Ακούστε, κάποια στιγμή οι περισσότεροι θα μολυνθούμε και θα περάσουμε το βάσανο αυτό. Είναι άδικο αυτό που ακούμε στο ΜΜΕ για αμέλεια των υπευθύνων κ.λπ. Όλοι κάνουμε μεγάλο αγώνα, δεν πιστεύω πως σε όσους εμφανίσθηκαν κρούσματα, δεν είχαν αγάπη για τους γέροντες. Έχει κουραστεί το προσωπικό. Κάνει ομολογώ τα πάντα και εμείς πιέζουμε αρκετά ώστε να μην ολιγωρήσουμε. Και θα πω και κάτι ακόμα. Μην πυροβολείτε τους μαχητές της πρώτης γραμμής!

 

  • Θεωρείτε ότι η Κρατική Ομπρέλα έχει ανταπεξέλθει στην κάλυψη των αναγκών στις κλειστές δομές;  Αν όχι, ποια θα ήταν η δική σας αντιπρόταση; 

Τώρα με προκαλείτε να πώ πράγματα που δεν θέλω. Κρατική ομπρέλα δεν υπάρχει. Υπάρχουν κρατικές οδηγίες γραμμένες στο γόνατο απλά και μόνο να μην τους πουν ότι δεν είπαν κάτι, δεν έδωσαν οδηγίες! Απλά και μόνο να φύγει η ευθύνη από αυτούς. Κάθε μέρα προσπαθούμε να τους πούμε να γίνουν τα αυτονόητα και δεν μας ακούν. Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες. Μα είναι δυνατόν να φορέσεις μάσκα σε αμεα με αυτισμό και γέροντες! Σκέτη τρέλα! Ή ένα ακόμα, απαγορεύουν να τους λειτουργήσω και να μαζευτούν τα άτομα της κλειστής μονάδας ενώ ζουν όλα μαζί και συμφύρονται καθημερινά! Έλεος. Η αντιπρότασή μου είναι η εξής: ρωτήστε μας! Ακούστε μας! 

 

  • Κλείνοντας θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας μια αισιόδοξη σκέψη για το μέλλον. Ένα μήνυμα που θα θέλατε να απευθύνετε στους συνεργάτες σας  και   σε όλους αυτούς που σας διαβάζουν ή σας γνωρίζουν,  έναντι των δύσκολων καιρών που όλοι βιώνουμε.

Είμαι φύση αισιόδοξος άνθρωπος. Πιστεύω στους ανθρώπους και στις αξίες τους. Προσωπικά, αγωνίζομαι καθημερινά μη έχοντας προσωπική ζωή! Η ζωή μου είναι το θυσιαστήριο και ο άνθρωπος. Και κάτι ακόμα.  Δεν υπάρχει άνθρωπος που δουλεύει κι δεν θα κάνει λάθη. Δεν είναι αυτό το κακό. Το κακό είναι να μην υπάρχει ειλικρίνεια και ευθύτητα. Όλοι όσοι εργαζόμαστε και διακονούμε τον άνθρωπο, θα πρέπει να είμαστε απαραίτητα δοτικοί σαν άνθρωποι. Δεν χωράει καμία έκπτωση. Ή είμαστε ή δεν είμαστε καθόλου. Είναι πολύ τίμιο να πει κάποιος ή κάποια, δεν κάνω εγώ για εδώ παρά να κοροϊδεύει!

Στους αναγνώστες μας θέλω να πω, μείνετε μαζί μας, μείνετε δίπλα μας. Έχουμε ανάγκη από την αγάπη σας.

Θέλω με την ευκαιρία αυτή να ευχαριστήσω ξανά όλους τους συνεργάτες μου, τους μεγάλους ευεργέτες μας, τους δωρητές και τους εθελοντές μας.

Σήμερα λοιπόν και σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών, η Μ.Φ.Η «Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» τελεί υπό καθεστώς ανακαίνισης. Βασικός σκοπός όλων μας είναι να καλύψουμε ολόκληρο το φάσμα των ποιοτικών παροχών για τους σημερινούς  αλλά και τους επικείμενους φιλοξενούμενους της Μονάδας. Βασικός μας σκοπός είναι να διατηρήσουμε τις ρυτίδες στα πρόσωπα των παππούδων μας, αλλά αυτές που προέρχονται κατ’ αποκλειστικότητα από το χαμόγελό τους.

Και ενώ το υλικοτεχνικό κομμάτι είναι η μία όψη του νομίσματος, η δεύτερη και ενδεχομένως σημαντικότερη είναι η ανθρώπινη δυναμική. Ο χώρος της Γήρανσης ποτέ δεν ήταν εύκολο ζητούμενο. Ότι μου έχει διδάξει η εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια, συνοψίζει στη δική μου κατάθεσης ψυχής και την προσωπική μου αλήθεια.  Γι’ αυτό δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι ίσως  είναι  η πρώτη φορά που το δικό μου έργο ορίζεται από  την άρρηκτη πίστη μου σε όλους τους συναδέλφους και συνεργάτες. Σε μία εποχή υφέρποντος κρετινισμού και εξαιρετικής δυσπιστίας, είναι ευλογία να μοιράζεσαι όλες σου τις αγωνίες, τις ελπίδες και τις δυσκολίες με τους ανθρώπους που ανήκετε στην ίδια γραμμή. Στην πρώτη γραμμή & από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.

Μία διαχρονική  προσπάθεια οδηγεί σε μία νέα αρχή!

 

Επιμέλεια:

Μαρία Μελέκου
Κοινωνική λειτουργός – Τελειόφοιτη MSc διαχείριση γήρανσης & χρόνιων νοσημάτων