Όταν ο καλύτερός μας φίλος, είναι ένα “κουτί”…

Μάς ενημερώνει, η ψυχολόγος, Αριάδνη Α. Λοράνδου

Υπάρχει η λεγόμενη «παθητική ψυχαγωγία», και αυτή είναι η τηλεόραση!

Ως έννοια η ψυχαγωγία συνδέεται με την πνευματική δημιουργία η οποία με τη σειρά της φέρνει σε ισορροπία το σώμα και την ψυχή. Ένα το σώμα και η ψυχή τρέφεται σωστά, τότε αρχίζει και η κίνηση η οποία κινεί τις αισθήσεις, τη φαντασία, την διάνοια.

Στις ημέρες μας, η ψυχαγωγία των παιδιών είναι η τηλεόραση. Αυτή η συσκευή αποτελεί πλέον μάστιγα και θέτει το οικογενειακό περιβάλλον σε ένα πεδίο μάχης. Μάχη, διότι το παιδί δεν διαβάζει, δεν πηγαίνει για ύπνο, δεν χαλαρώνει, δεν τρώει σωστά, δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και γενικότερα δυσκολεύεται να επικοινωνεί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Το παιδί σταματά να αλληλεπιδρά με την πραγματικότητα και επιλέγει να «υπακούει» μια συσκευή. Έχει παρατηρηθεί ότι, το παιδί που βλέπει πολλές ώρες τηλεόραση γίνεται νευρικό, φωνάζει, δυσκολεύεται να ακούει και υπάρχουν στιγμές όπου θα λέγαμε ότι «σεληνιάζεται» ιδιαιτέρως όταν του κλείσουμε την τηλεόραση ή του αρνηθούμε να δει. Ως αποτέλεσμα δημιουργείται μία άβολη κατάσταση όπου οι γονείς δεν γνωρίζουν πώς να ηρεμήσουν το παιδί τους αλλά και για το παιδί όπου δεν μπορεί να αποκοπεί από αυτή την ακόρεστη διαδικασία.

Πολλοί γονείς θεωρούν ότι η τηλεόραση ηρεμεί το παιδί πριν την διαδικασία του ύπνου. Λάθος. Η τηλεόραση προβάλει γρήγορες εικόνες, έντονο φωτισμό, πολλαπλές πληροφορίες, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος του παιδιού να διεγείρεται αντί να ηρεμεί. Αυτός ο έντονος ερεθισμός όπου προκαλείται από την τηλεόραση, βασανίζει το παιδί και πραγματικά νιώθει αβοήθητο διότι δεν μπορεί να ηρεμήσει. Το σίγουρο είναι ότι ως γονείς δεν επιθυμούμε να βλέπουμε το παιδί μας σε μία τέτοια κατάσταση. Αν το παιδί μας είναι ηλικιακά μικρό, προσπαθούμε να το μαθαίνουμε να παρακολουθεί τηλεόραση πριν από τον ύπνο. Εξάλλου, δεν αποτελεί κάποιου είδους βασική ανάγκη. Αν πάλι είναι μεγαλύτερης ηλικίας, διατηρούμε ένα πρόγραμμα χρόνου παρακολούθησης και όχι κοντά στις ώρες του ύπνου.

Επίσης ισχυρή απόδειξη ότι η τηλεόραση αποτελεί πρόβλημα για ένα παιδί είναι η απόσυρση του παιδιού από τις σχολικές και εξωσχολικές διαδικασίες. Εφόσον το παιδί έχει θρέψει ήδη τον εγκέφαλο του με ισχυρές, γρήγορες και αυτοματοποιημένες πληροφορίες, η προσπάθεια του για στόχους, σκέψη και υλοποίηση δεν το ευχαριστεί. Το έτοιμο φαντάζει πιο εύκολο, έτσι το παιδί δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για κάτι άλλο. Πολλά παιδιά κλείνονται στον εαυτό τους, παύουν να κοινωνικοποιούνται και το καλύτερο φιλαράκι τους γίνεται ένα «κουτί» (τηλεόραση).

Ίσως ακούγονται υπερβολικές όλες αυτές οι πληροφορίες περί τηλεόρασης όμως δεν είναι. Η τηλεόραση δεν είναι αναγκαία, δεν ηρεμεί και σίγουρα δεν αποτελεί μια ύψιστη ψυχαγωγία. Αντιθέτως, οι πολλές ώρες παρακολούθησης ή και ως μορφή επιλογής ψυχαγωγίας, κλειδώνουν τις όποιες ικανότητες ενός παιδιού, όπου είναι πολλές!

Λιγότερη ώρα στην τηλεόραση, περισσότερη επικοινωνία με τις ανάγκες του παιδιού μας. Το ενδιαφέρον ενός παιδιού είναι ο χρόνος που του δίνουμε, αυτός αφαιρείται όταν το παιδί μας βρίσκεται μπροστά σε μία οθόνη. Είναι κατανοητό πως δεν στερούμε διότι αυτό μοιάζει ως επιβολή από αφεντικό προς τον δούλο του και τέτοιοι ρόλοι δεν υπάρχουν, αλλά εφευρίσκουμε άλλα ενδιαφέροντα ως οικογένεια. Η πραγματικότητα του παιδιού είναι αυτό που ζει καθημερινά και όχι αυτό που ανήκει σε κάτι ουτοπικό. Κάθε τι που ψάχνει, αναζητά, επιθυμεί είναι εδώ.

 

Ευχαριστούμε την κ. Λοράνδου για τις πληροφορίες.

Glyfada Metropolitans Logo

Διαβάστε ΕΔΩ όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την καλή μας ψυχολογία