Περισκόπιο στη Γλυφάδα, στην Ελλάδα, στον Κόσμο!

Μάς ενημερώνει, ο Σταμάτης Σκαμπαρδώνης

 

 

 

 

Αποκαλόκαιρο με συλλαλητήρια  και χιλιάδες κρούσματα

Ο Σεπτέμβρης πλησιάζει προς το τέλος αλλά οι ζέστες καλά κρατούν. Η ευχή λοιπόν καλό αποκαλόκαιρο, πιάνει τόπο. Αν κι αυτό το καλοκαίρι θέλουμε να φύγει. Αρκετά μας πλήγωσε, και μας άφησε στο τέλος μια πικρή γεύση. «.. Αποδείχτηκε σκληρό, ωμό κι ανελέητο, με ατελείωτο ξεδίπλωμα βίας πάνω σε φύση και ανθρώπους, ένα καλοκαίρι συνεχούς, κυμαινόμενου πένθους.» όπως λέει και η Βαρβάρα Παπαδοπούλου στο άρθρο της. Αποκαλόκαιρο λοιπόν με συλλαλητήρια από τους εκπαιδευτικούς που καταγγέλλουν για το ασφυκτικό πλαίσιο ανοίγματος των σχολείων αλλά και χιλιάδες κρούσματα. Μια από τα ίδια με «κούφια» λόγια από τους αρμοδίους για ασφαλές άνοιγμα των σχολείων για να προχωρήσουμε σε λίγες εβδομάδες σε «σίγουρο και ασφαλές» κλείσιμο. Τα δάκρυα δεν στέγνωσαν και δεν θα στεγνώσουν από το χαμό του Μίκη. Τα τραγούδια του όμως θα μας συντροφεύουν, θα μας κρατάνε ζωντανούς, αισιόδοξους και θα είναι βάλσαμο στη ζωή μας.

 

Συλλαλητήρια  Εκπαιδευτικών

Συλλαλητήριο διοργάνωσαν οι τρεις μεγαλύτερες εκπαιδευτικές ομοσπονδίες της χώρας ΔΟΕ, ΟΛΜΕ και ΟΙΕΛΕ, οι οποίες κατήγγειλαν το ασφυκτικό πλαίσιο ανοίγματος των σχολείων, την περιστολή των εργασιακών τους δικαιωμάτων, αλλά και την ισοπεδωτική Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ) στα ΑΕΙ. Εκτός από τους εκπαιδευτικούς, στο συλλαλητήριο έλαβαν μέρος φοιτητές και γονείς, εστιάζοντας στο ζήτημα της ΕΒΕ, εξαιτίας της οποίας δεκάδες χιλιάδες υποψήφιοι των φετινών Πανελλαδικών έμειναν εκτός τριτοβάθμιας. Η κινητοποίηση –στην οποία συμμετείχαν μερικές εκατοντάδες πολιτών– είχε παλμό, ήταν «ζωηρή και ηχηρή», με φωνές και συνθήματα κατά της κυβέρνησης και υπέρ της δωρεάν παροχής εκπαίδευσης σε όλους.

 

Βιμ Βέντερς/ 9/11 Twenty Years On

Συντρίμμια, καπνοί, γερανοί, συνεργεία χαμένα στα χαλάσματα, ζωές ερείπια, πόνος αμέτρητος, απελπισία, εικόνες ανεξίτηλες. Πέρασαν 20 χρόνια αλλά κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ. Η ζωή στο σημείο της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης έχει επιστρέψει σε ρυθμούς κανονικούς, αλλά η Ιστορία είναι χαραγμένη στη συλλογική μνήμη όλων μας. Τόσο των Νεοϋορκέζων που περνούν καθημερινά από το μνημείο -πια- Ground Zero όσο και των επισκεπτών. Δύο δεκαετίες μετά τη μέρα που άλλαξε τον κόσμο, το Πολεμικό Μουσείο του Λονδίνου παρουσιάζει μια έκθεση με τίτλο «9/11: Twenty Years On» στην οποία συμμετέχει και ο σπουδαίος κινηματογραφιστής Βιμ Βέντερς με πέντε μεγάλου μεγέθους φωτογραφίες του. (Πηγή: Εφ. Συν, Ματούλα Κουστένη)

 

Ένα τεράστιο νεκροταφείο

«Ήταν σαν να εργαζόμουν σε ένα τεράστιο νεκροταφείο», θυμάται ο 76χρονος σκηνοθέτης δύο δεκαετίες μετά. «Όλα ήταν σιωπηλά και ήσυχα. Οι συζητήσεις γίνονταν ψιθυριστά. Κάθε τόσο, μόνο, ακουγόταν μια σειρήνα. Και όλοι έβγαζαν τα καπέλα τους γιατί ο ήχος αυτός σήμαινε ότι κάποιος κάπου είχε βρει ανθρώπινα λείψανα». Ο Βέντερς πέρασε περίπου έξι ώρες στο σημείο και φωτογράφισε με φειδώ. Όπως πάντα, ήλπιζε ότι το περιβάλλον ήταν αυτό που θα του αποκάλυπτε κάτι και θα οδηγούσε την έμπνευσή του. «Είμαι φωτογράφος τόπων, ουσιαστικά δεν τραβάω ποτέ πορτρέτα. Νιώθω ότι τα μέρη μιλούν για εμάς, μας λένε τα πάντα για εμάς τους ίδιους. Ως φωτογράφος, γίνομαι εγώ ο ακροατής». (Πηγή: Εφ. Συν, Ματούλα Κουστένη)

 

Από το 6ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης με υποτροφία στη Βοστώνη!

Για τις ΗΠΑ και το Διεθνές Σχολείο της Βοστόνης, όπου έγινε δεκτή με υποτροφία, ετοιμάζει τις αποσκευές της η Αρεζού, η 12χρονη Αφγανή μαθήτρια από τη Λέσβο, που πέρυσι συγκίνησε με την ευχαριστήρια επιστολή προς τους δασκάλους της για την υποστήριξη που της παρείχαν.. Έγραφε τότε: «Αγαπητό μου σχολείο, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τη δυνατότητα που μου δώσατε αυτή τη σχολική χρονιά να μάθω μαζί με Έλληνες μαθητές και να ενταχθώ στη σχολική κοινότητα. Είμαι τόσο χαρούμενη που είχα την ευκαιρία όχι μόνο να γνωρίσω το σχολείο, αλλά επίσης να προσαρμοστώ σε ένα νέο περιβάλλον παρά τα γλωσσικά εμπόδια», έγραφε μεταξύ άλλων η Αρεζού τον Ιούνιο του 2020, μετά την αποφοίτησή της από τη Στ’ τάξη του 15ου Δημοτικού Σχολείου Μυτιλήνης. Στο γράμμα της, που είχε δημοσιευτεί και στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η νεαρή μαθήτρια έκανε ειδική μνεία στην υποστήριξη που είχε από τους δασκάλους του σχολείου της, με τη βοήθεια των οποίων κατάφερε μόλις σε λίγους μήνες να μάθει ελληνικά: «Η υποστήριξη των δασκάλων είναι πραγματικά αυτό που έκανε την εμπειρία μου τόσο μοναδική, γιατί οι δάσκαλοί μου, μού έδωσαν ξεχωριστό μάθημα για να μάθω τη γλώσσα». (Πηγή: stonisi)

 

Να γίνω γιατρός για να βοηθώ τους ανθρώπους

Η Αρεζού εξομολογείται ότι το μεγαλύτερο όνειρό της είναι να γίνει γιατρός, «για να βοηθήσω τους ανθρώπους», και στη συνέχεια να φτιάξει ένα νοσοκομείο, «όπου θα παρέχεται δωρεάν περίθαλψη». Για το λόγο αυτό, η Μαριάμ έδωσε έμφαση να λάβει η Αρεζού εκπαίδευση και σε ελληνικό σχολείο «γιατί η ελληνική γλώσσα είναι σημαντική για την ιατρική επιστήμη, την οποία θέλει να ακολουθήσει». Η Αρεζού δηλώνει ενθουσιασμένη που θα ζήσει στις ΗΠΑ. Θα της λείψουν όμως «η οικογένειά μου φυσικά, αλλά και η φύση και οι άνθρωποι της Ελλάδας». Στη Βοστόνη θα φιλοξενηθεί από μια οικογένεια, με την οποία οι γονείς της Αρεζού γνωρίστηκαν με τη βοήθεια του σχολείου. (Πηγή: stonisi-Μαρία Κουζινοπούλου)

 

Εύθραυστοι τόποι

«Το είχαμε όλοι τόσο ανάγκη αυτό το τελευταίο καλοκαίρι. Προβάλαμε πάνω του τη λαχτάρα μας να επανασυνδεθούμε με μια στάλα ελαφρότητα μετά τη δοκιμασία της μοναξιάς και του εγκλεισμού που επέβαλε η πανδημία. Κι εκείνο αποδείχτηκε σκληρό, ωμό κι ανελέητο, με ατελείωτο ξεδίπλωμα βίας πάνω σε φύση και ανθρώπους, ένα καλοκαίρι συνεχούς, κυμαινόμενου πένθους. Ενώ η μισή Ελλάδα καιγόταν, η άλλη μισή βούλιαζε από ένα πρωτοφανές σε όγκο ανθρώπινο κύμα που όρμηξε στα νησιά με μια συσσωρευμένη, αδηφάγα επιθυμία να κερδίσει μέσα σε λίγες μέρες όλα όσα στερήθηκε σε έναν χρόνο…» (Πηγή: Εφ. Συν, Βαρβάρα Παπαδοπούλου)

 

Τα νησιά είναι καράβια

«…Τα νησιά είναι τόποι εύθραυστοι κι ας είναι καμωμένα από πέτρα. Όλα πάνω τους μαρτυρούν το μέτρο και τον μόχθο, την οικονομία του ελάχιστου. Δεν είναι τόποι της ευκολίας. Λησμονιέται τούτο στο πρόσκαιρο θέατρο της τουριστικής σεζόν, όμως είναι περιβάλλοντα ευάλωτα με περιορισμένες αντοχές. Πληγώνονται εύκολα από οτιδήποτε ξεπερνά την κλίμακα, το μέτρο που ορίζει η φύση τους. Τη συνείδηση αυτής της μοιραίας ευθραυστότητας δεν την έχουν ούτε οι περαστικοί παραθεριστές αλλά πολύ περισσότερο δεν την έχουν οι ίδιοι οι ντόπιοι που βιοπορίζονται από τον τουρισμό.  Τα νησιά είναι καράβια, κατά πως το μαρτυρεί η ετυμολογία της ίδιας της λέξης «νησί»*. Σαν βαρυφορτώνονται, μπάζουν νερά, βουλιάζουν, διαβρώνονται για πάντα από τη σκουριά. Οφείλουμε να τα ελαφροπατούμε με συνείδηση και σεβασμό.» (Πηγή: Εφ. Συν, Βαρβάρα Παπαδοπούλου)

 

Ευχαριστούμε τον κ. Σκαμπαρδώνη για τις πληροφορίες.

Κεντρική φώτο: Stamatis Skampardonis

για περισσότερο …»Περισκόπιο»

follow Γλυφάδα metropolitans on twitter