Περισκόπιο στη Γλυφάδα, στην Ελλάδα, στον Κόσμο!

Μάς ενημερώνει, ο Σταμάτης Σκαμπαρδώνης

 

 

 

 

Η Ελλάδα αποχαιρέτησε τον Μίκη

Βουνά, βουνά σας χαιρετώ

Φεύγω για μακριά

Για ταξίδι μεγάλο

Δίχως πηγαιμό, δίχως γυρισμό.

Βουνά, βουνά σας χαιρετώ

Φεύγω για μακριά.

 

Δεν κιότεψα, δεν λύγισα

Και τη ζωή αψήφησα….

Μίκης Θεοδωράκης 1973

 

Κατερίνα Σακελλαροπούλου

«Σήμερα αποχαιρετάμε τον Μίκη Θεοδωράκη, όλοι μαζί, όλες οι ηλικίες κι όλες οι γενιές. Και αυτές που μοιράστηκαν μαζί του βιωμένες εμπειρίες, και αυτές που εισέπραξαν τα τραγούδια του σαν ένα κάλεσμα για την υπέρβαση του ατομικού και τη συνάντηση με τους άλλους· σαν ένα κώδικα που υπερέβαινε τις συγκυρίες, σηματοδοτώντας την αντίσταση, την ελπίδα, τη συντροφικότητα, τη συλλογική διεκδίκηση· σαν ένα μήνυμα ελευθερίας. Και μαζί με τους μεγαλύτερους, τον αποχαιρετούν και οι νεότερες γενιές, τα παιδιά και οι έφηβοι. Γιατί και οι νέοι μας συγκινούνται όταν τραγουδούν το «Ένα το χελιδόνι» στα σχολεία τους, παρασυρμένοι από τον εγερτήριο άνεμο που διαπερνά τους στίχους και τη μουσική. Εκείνο τον σχεδόν μεταφυσικό άνεμο-ζωοδότη μιας εποχής οδύνης αλλά και ανάτασης, αγώνων και μεγάλων οραμάτων.»

 

Τον αποχαιρετούν οι άνθρωποι, αλλά και οι τόποι

«..Τον αποχαιρετούν οι άνθρωποι, αλλά και οι τόποι. Οι τόποι που τους έζησε σαν δωρεά, τόποι μυρωμένοι των παιδικών του χρόνων, η Χίος, η Μυτιλήνη, τα Γιάννενα, το Αργοστόλι, ο Πύργος, η Πάτρα, η Τρίπολη, όπου και έδωσε την πρώτη του συναυλία σε ηλικία 17 ετών με το έργο του «Κασσιανή»· οι τόποι της νιότης του – η Αθήνα, τα Χανιά, η Αλεξανδρούπολη – και της διεθνούς του αναγνώρισης: από το Παρίσι ως τη Μόσχα, από το Τελ Αβίβ ως τη Στοκχόλμη, από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη ως την Αβάνα. Αλλά και οι τόποι της εξορίας, η Ικαρία, η Μακρόνησος, η Ζάτουνα της Αρκαδίας, ο Ωρωπός, τους οποίους ο συνθέτης μετέτρεψε σε εστίες δημιουργικής έμπνευσης, καταφέρνοντας έτσι να ακυρώσει έμπρακτα τη φίμωσή του…»

 

Δημήτρης Κουτσούμπας

«Στο φέρετρό σου σηκώνεται, υψώνει τη γροθιά της «κι αντριεύει και θεριεύει» η Ελλάδα!. Σύντροφε Μίκη, Είσαι «φως που πατεί χαρούμενο τον Άδη»! Φως επαναστατικό «στην κορφή του Ολύμπου αριστερά»… Φως που «ολούθε λαμπυρίζει», όπως έγραψαν αυτές τις μέρες γερμανικές εφημερίδες. Ένα «φως που καίει». «Τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής»! Αθάνατος Μίκη!».

 

Μίκης Θεοδωράκης

 

Αθάνατος

Απολλώνιος και Διονυσιακός, πληθωρικός, παρεμβατικός, ακαταπόνητος, αστείρευτος. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ένας αετός που άπλωνε τα χέρια του σαν φτερά διευθύνοντας την ορχήστρα, αγκαλιάζοντας όλο τον κόσμο, συμπαρασύροντάς τον σε μουσική μέθεξη. Ένας σοφός, με τον θυελλώδη λόγο του παρέμβαινε σε όλες τις σημαντικές στιγμές της πολιτικής ζωής του τόπου. Μίκης, ο μέγας Έλληνας, ο διεθνής, ο παγκόσμιος, ο οικουμενικός. Μίκης ο λυρικός, ο λαϊκός, ο μελωδικός, ο έντεχνος, ο συμφωνικός. Μίκης του «Επιτάφιου», του Canto General, της «Ρωμιοσύνης», του «Mαουτχάουζεν», του «Αξιον Εστί». Μίκης του Γκάτσου, του Σεφέρη, του Ελύτη, του Καμπανέλλη, του Ρίτσου. Μίκης του Φιντέλ Κάστρο αλλά και των Beatles. Μίκης της ειρήνης, των αγώνων, της αντίστασης, της μεταπολίτευσης, της σύγχρονης Ελλάδας. Μίκης της αριστεράς, της δεξιάς, ο υπερκομματικός. Του λαού. Μίκης ο επιδραστικός, ο διαχρονικός. Ο οραματιστής. Ένας τεράστιος συνθέτης του 20ου αιώνα. Για πάντα στο πάνθεο των καλλιτεχνών και στις καρδιές του κόσμου. Αθάνατος!  (Πάρη Σπίνου, Εφ. Συν)

 

Για μια κοινωνία της αλληλεγγύης

«Ήταν η δεκαετία του ’60 – και για εμένα και για τον τόπο. Επίσης ήταν οι συναυλίες στο εξωτερικό, στη διάρκεια της δικτατορίας και μετά. Ήταν ένα λουτρό ψυχικό. Έζησα καταστάσεις, δεν έχω παράπονο. Αν έχω ένα παράπονο είναι ότι η σπορά μας, μολονότι πιστεύω ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, κυρίως η σπορά των νεκρών, γιατί, αν κρατάει κάτι την Ελλάδα, είναι αυτή η σπορά, αλλά και η δική μας σπορά –καλλιτεχνών, πνευματικών ανθρώπων, επιστημόνων, αγροτών– για να έχουμε μια δημοκρατία σαν τη σημερινή, δεν πέρασε στη νέα γενιά, κι αυτό με στενοχωρεί […] Νομίζω ότι θα πρέπει να βρεθεί μια νέα ιδεολογία – εγώ την ονομάζω κοινωνία της αλληλεγγύης. Μια ιδεολογία με ρίζες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές σ’ αυτή την κοινωνία της ζούγκλας που ζούμε». (Από την συνέντευξη του Μίκη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και στον Δ. Γκιώνη στις 24.04.2009)

 

Μαρία Φαραντούρη

«Μίκη μου, με τα χέρια-φτερά σου, όσο ζω θα σε βλέπω πάντα να διευθύνεις τα τραγούδια μας και τα όνειρά μας». Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά τον Μίκη Θεοδωράκη η μεγάλη ερμηνεύτρια Μαρία Φαραντούρη, η οποία -όπως σημειώνει- υπηρέτησε το μεγάλο του έργο, και μοιράστηκε μαζί του συγκινητικές στιγμές, την επαφή με τόσους λαούς, τους αγώνες κα την ιστορία τους. «…Θα είναι πάντα κοντά μας σαν να μην έφυγε ποτέ. Με τη μουσική και τα τραγούδια του θα ενώνει τις καρδιές μας, θα μας ανοίγει καινούργιους κόσμους όπως κάνει κάθε μεγάλη τέχνη που συνομιλεί με την εποχή της και την Ιστορία».

 

Ελένη Καραΐνδρου

«Ήταν καμάρι του ουρανού και καβαλάρης όμορφος. Τώρα μια χούφτα χιόνι. Αγαπημένη μουσική του Μάνου για τον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα, μου έρχεται στο μυαλό και αγγίζει την ψυχή σήμερα που αποχαιρετάμε τον Μίκη. Τα πιο τρυφερά μας χρόνια, τα φοιτητικά, τα ζήσαμε κάτω από τη δική τους επιρροή. Μας γέμισαν με παρακαταθήκες ομορφιάς και ανακαλύψαμε μέσα από τη μουσική τους την ίδια μας την πατρίδα. «Επιτάφιος», «Επιφάνια», «Αξιον Εστί», «Πνευματικό Εμβατήριο» αλλά και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Καμπανέλλη και ο «Μεγάλος Ερωτικός», «Περβόλια», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» αλλά και «Είμαι αετός χωρίς φτερά».

 

Φώντας Λάδης

«Τίποτα δεν είναι υπερθετικό, κανένας χαρακτηρισμός δεν είναι υπερβολικός, αν θέλει κανείς να περιγράψει τον Μίκη, την εκρηκτική, επαναστατική -με την πλήρη έννοια της λέξης- προσωπικότητά του. «Περίσσευε» από οποιαδήποτε περιγραφή κι αν επιχειρούσε κανείς να του κάνει. Η όψη, το έργο του, η γενική παρουσία του. Όταν συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή πως πέθανε, θα μπορούμε να πούμε: «Ναι, πέθανε ένας μεγάλος Έλληνας, ένας παγκόσμιος καλλιτέχνης, μια βαθιά πολιτική προσωπικότητα, ένας διεθνιστής επαναστάτης. Πέθανε ένας άνθρωπος με μεγάλο ταλέντο στον γραπτό και τον προφορικό λόγο, ένας ακούραστος δουλευτής, ένας γλαφυρός αφηγητής, ένας συνοδοιπόρος με μεγάλη αίσθηση της συλλογικότητας και του χιούμορ, ένας γενναιόδωρος στους νεότερους συνεργάτες του άνθρωπος, ένας μαχητής της Εθνικής Αντίστασης στα χρόνια της Κατοχής και ένας ανήσυχος ηγέτης, με πρωτότυπες ιδέες και πρωτοβουλίες στη συνέχεια».

 

Ευχαριστούμε τον κ. Σκαμπαρδώνη για τις πληροφορίες.

Κεντρική φώτο: efsyn.gr

για περισσότερο …»Περισκόπιο»

follow Γλυφάδα metropolitans on twitter