Μάς ενημερώνει, ο Σταμάτης Σκαμπαρδώνης

 

Γλυκόπικρη Άνοιξη

Μπήκε κι ο Απρίλης μ’ ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ο πόλεμος συνεχίζεται κι εσύ παρακολουθείς ανήμπορος χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι. Ο «πόλεμος» συνεχίστηκε κι εδώ με όλα τα συστημικά ΜΜΕ ενάντια στη συναυλία για την Ειρήνη. Ακόμη και με τον Νταλάρα τα έβαλαν τα « παπαγαλάκια». O Σωτήρης Δανέζης, ο απεσταλμένος του Open στη Μαριούπολη περιγράφει πως κατάφερε και έφυγε από την πόλη την τελευταία, ακριβώς, ημέρα. Ήταν, όπως μας λέει, το τελευταίο οργανωμένο ανθρωπιστικό κομβόι, με αμάχους και δημοσιογράφους που απέδρασε από εκεί: «Φύγαμε τελευταία μέρα πριν κλείσει η πόλη, θα ήμασταν ακόμα εγκλωβισμένοι εκεί πιθανότατα, αν δεν τα καταφέρναμε». Η Μαριούπολη δεν υπάρχει πια. Γλυκόπικρη Άνοιξη μ’ ένα κόμπο στη καρδιά για τα μελλούμενα σε όλα τα επίπεδα.

 

Μα τι είναι η ειρήνη;

« Έσπευσε η άνοιξη να μας σκεπάσει. Να μας τραβήξει έξω από τη μοναξιά και την απελπισία του πολέμου που συνεχίζεται. Ακόμα νομίζουμε πως διεξάγεται σε έναν άλλο πλανήτη, σε ένα εξωπραγματικό σύμπαν, που το αίμα ρέει, που οι άνθρωποι πεινάνε και που οι πόλεις καταρρέουν. Ίσως όταν χιλιάδες πρόσφυγες φτάσουν και στη δική μας χώρα, αρματωμένοι με την ελπίδα της επιβίωσης, ίσως μόνο τότε να καταλάβουμε τη μεγάλη πληγή που άνοιξε στον χάρτη του κόσμου μας. Τα πληκτρολόγια έχουν πάρει φωτιά. Υπερασπιστές και πολέμιοι του Πούτιν, υποστηρικτές και σαρκαστικοί επικριτές του Ζελένσκι, επιδίδονται καθημερινά σε «πολεμικές» αντιπαραθέσεις. Η λογική έχει πλαγιοδρομήσει και κάποιοι, όπως ο ήρωας αυτού του κειμένου, που με ρώτησε αιφνιδιαστικά μια μέρα, αναρωτιούνται: Τι είναι η ειρήνη; Και γιατί είναι κακό να την υπερασπιζόμαστε αλλά και να μη συμφωνούμε με την εισβολή σε μια χώρα, αναγνωρίζοντας το δικαίωμά της να αμυνθεί με όποιον τρόπο μπορεί;…Μόνο σαν τόπο μπορώ να δω την ειρήνη. Ανοίγει τα σύνορά της και αγκαλιάζει τους κατατρεγμένους του κόσμου. Είναι στο απυρόβλητο των ισχυρών. Ένας ουράνιος θόλος προστατεύει το δίκιο τους. Εκεί μέσα, στον τόπο «ειρήνη», τα αρκουδάκια των παιδιών ξεκουράζονται στα κρεβάτια τους, οι ηλικιωμένοι πεθαίνουν στην αγκαλιά των παιδιών τους, γυναίκες και άντρες κοιτάζονται στα μάτια, μιλούν δίχως λυγμούς. Και η ζωή, με τα καλά και απρόοπτά της, είναι ευλογία και όχι τύχη. Σαφώς οι άνθρωποι δεν θα καταφέρουν ποτέ να φτιάξουν αυτόν τον τόπο. Η Ιστορία δεν μαθαίνει, επαναλαμβάνεται σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.» (Πηγή: Εφ. Συν Κυριακή Μπεϊόγλου)

 

«Η Μαριούπολη δεν υπάρχει πια»

O Σωτήρης Δανέζης, ο απεσταλμένος του Open στη Μαριούπολη (τότε, στις αρχές του πολέμου), κατάφερε και έφυγε από την πόλη την τελευταία, ακριβώς, ημέρα. Ήταν, όπως μας λέει, το τελευταίο οργανωμένο ανθρωπιστικό κομβόι, με αμάχους και δημοσιογράφους που απέδρασε από εκεί: «Φύγαμε τελευταία μέρα πριν κλείσει η πόλη, θα ήμασταν ακόμα εγκλωβισμένοι εκεί πιθανότατα, αν δεν τα καταφέρναμε». Ο Σωτήρης διαθέτει μεγάλη εμπειρία ως πολεμικός ανταποκριτής. Και ήξερε τις πρώτες του κινήσεις στο ξεκίνημα της αποστολής. «Η πρώτη δουλειά που έκανα τη μέρα που φτάσαμε στη Μαριούπολη ήταν να γεμίσω το αυτοκίνητο με τρόφιμα και προμήθειες. Κονσέρβες και διάφορα πράγματα από το σούπερ μάρκετ. Η μεταφράστρια που είχαμε από το Κίεβο απόρησε. Μου το είπε πιο μετά, με θεωρούσε τρελό που με έβλεπε να μαζεύω όλα αυτά». Η μεταφράστρια, όπως και αρκετοί άλλοι Ουκρανοί, δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι τους περίμενε. «Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι ο κόσμος να κατευθυνθεί μαζικά προς τα σούπερ μάρκετ», λέει ο Σωτήρης. «Πίστευαν ότι θα ήταν σαν το 2014, ότι η Μαριούπολη δεν θα αντιμετώπιζε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα».

 

Ανησυχία για το κλείσιμο της δομής του Ελαιώνα εκφράζουν 30 ΜΚΟ

Τριάντα μη κυβερνητικές οργανώσεις εκφράζουν με ανακοίνωσή τους «βαθιά ανησυχία» για το επικείμενο κλείσιμο της δομής του Ελαιώνα στο τέλος Μαΐου, τη στιγμή που, όπως επισημαίνουν, «αναπάντητο παραμένει το ερώτημα πώς θα μπορέσουν τα παιδιά που διαμένουν στη δομή αυτή να ολοκληρώσουν τη σχολική χρονιά, όπως και το αν και τι είδους λύσεις έχουν διερευνηθεί για να αποφευχθεί η δημιουργία και νέων άστεγων προσφύγων». Σύμφωνα με τις οργανώσεις, στη δομή του Ελαιώνα διαμένουν πάνω από 300 παιδιά σχολικής ηλικίας και ο «βίαιος τερματισμός της σχολικής χρονιάς για τα παιδιά της δομής κινδυνεύει να διαταράξει ανεπανόρθωτα τη φοίτησή τους στο σχολείο, με άμεσες συνέπειες στην ψυχοκοινωνική κατάστασή τους, την ομαλή ανάπτυξή τους και το εν γένει βέλτιστο συμφέρον τους». Επίσης, εκφράζουν προβληματισμό για το μέλλον των άνω των 700 προσφύγων «που βρήκαν ένα ύστατο καταφύγιο ενάντια στην αστεγία στη δομή, λόγω της έλλειψης ενταξιακών μέτρων, που να ευνοούν την προοπτική αυτόνομης διαβίωσής τους στην Ελλάδα».

 

Ευχαριστούμε τον κ. Σκαμπαρδώνη για τις πληροφορίες και τη φωτογραφία.