Μας ενημερώνει η Κοινωνική λειτουργός ΜΑΡΙΑ ΜΕΛΕΚΟΥ
Οσφρητική μνήμη: Ισχυρή δεξιότης γι’ αυτούς που διαθέτουν κομματάκι συναισθηματικής νόησης. Μπορεί να σε απελευθερώσει, να σε αποφορτίσει. Μπορεί και να σε κάνει κομμάτια. Εξαρτάται από το πόσο παρασύρεται ο καθένας.
Γιατί όμως;
Aνασύρει θύελλες και ανέμους από τα βάθη μας. Ξυπνάει μικρούς σεισμούς, που ίσως βγουν στην επιφάνεια και μας πιάσουν απροετοίμαστους. Και όλα αυτά από τι; Από μια απλή μυρωδιά, που είναι κρυμμένη μέσα σε κάτι. Περιμένει υπομονετικά να εντοπίσουμε την κρυψώνα της και να την απελευθερώσουμε, να την αφυπνήσουμε.
Για μένα, αυτή η αίσθηση είναι εγκλωβισμένη μέσα σε ένα παλιό ραδιόφωνο. Ξέρετε, από αυτά τα βίντατζ, συλλεκτικά κομμάτια, που ανοίγεις το καπάκι από πάνω και βρίσκεις τη βελόνα έτοιμη να “καρφώσει” παλαιούς δίσκους, με μαγικές μουσικές.
Αυτό το ραδιόφωνο, είναι από τα μοναδικά χειροπιαστά κειμήλια που μου άφησε η γυναίκα με το ταπεραμέντο. Η λατρευτή μου γιαγιά. Έχω την αίσθηση ότι δεν πήρε ακόμη τη θέση που του ανήκει. Επιφυλάσσομαι όμως να το βάλω κάπου καλύτερα. Σε ένα μέρος που θα το βλέπουν και λίγο πολύ θα είναι εις θέσιν να μαντέψουν την τιμή του. Όχι την υλική. Κάθε άλλο.
Γιατί η αξία του είναι ανεκτίμητη όπως ακριβώς και εκείνης της γυναίκας. Αυτό μου έγινε κατανοητό από τότε που άρχισε να μετράει για μένα ο χρόνος:
– Γιαγιά πόσο χρονώ είσαι;
– Εξήντα πέντε. Είμαι μεγάλη γυναίκα γι’ αυτό μη με συγχίζεις, χαρώ το εγώ το κοριτσάκι μου!
Η γιαγιά Μαρίκα είχε πάντα την τάση να μεγαλώνει τον εαυτό της και έτσι για τα επόμενα δέκα χρόνια περίπου, εξακολουθούσε να παραμένει πεισματικά εξήντα πέντε.
Ποτέ της όμως δεν ρώτησε τον λόγο αυτής μου της επιμονής να μάθω την ακριβή της ηλικία. Από νήπιο ακόμα με πληροφόρησαν με τρόπο ρομαντικό και αναίμακτο, ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι φτιάχνουν μία μεγάλη πάνινη και μπαλωμένη βαλίτσα, βάζουν μέσα αγάπη, χρυσόσκονη και ωραίες φωτογραφίες και πηγαίνουν σε ένα μέρος που το λένε παράδεισο. Το εισιτήριο όμως δεν έχει επιστροφή και αυτό είναι το δύσκολο της υπόθεσης. Δεν τους ξαναβλέπει κανείς. Βέβαια στο παιδικό- κουκούτσι μυαλό μου, πίστευα ότι για να γίνει κάτι τέτοιο, θα έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσει το παραμύθι και η κατάληξη να επέλθει πολύ πιο μετά από το “έζησαν αυτοί καλά…”. Dead line στα εκατό δηλαδή.
Πάντως ήταν πολύ μεγάλο βάσανο για ένα τόσο δα μικρό παιδάκι να προσπαθεί να μετρήσει πόσος τελικά χρόνος του απομένει για να περάσει με την αγαπημένη του γιαγιά.
Διότι εκείνη ήταν που με έμαθε να βουτάω τα Miranda παπαδοπούλου μέσα στον ελληνικό καφέ κάθε πέντε το απόγευμα.
Που με ανάγκαζε να πηγαίνω για ύπνο στις δύο το μεσημέρι.
Που δεν με άφηνε να σηκωθώ από το τραπέζι αν δεν έτρωγα όλο μου το φαγητό συνοδευόμενο απαραιτήτως με γιαούρτι αγελαδίτσα.
Η γιαγιά μου ήταν αυτή που μου έκανε το πρώτο μου piercing με τα all time classic σκουλαρίκια γαλάζιες χαντρούλες. Εδώ μάλιστα θυμάμαι και ένα ασορτί δαχτυλιδάκι όπου μου έφυγε η μπίλια, οπότε έβαζα γαλάζια πλαστελίνη!
Εκείνη, ήταν ακριβώς η ίδια γυναίκα που ανάβλυζε το ίδιο μοσχομυριστό σαπούνι. Που έστρωνε το μπορντώ βελούδινο τραπεζομάντηλο κάθε Χριστούγεννα. Πρόσφερε σε όλους τις απίθανες κρητικές δίπλες της συνοδευόμενες με χειροποίητο λικέρ βύσσινο.
Έπλεκε ασταμάτητα. Έπλεκε και για τις τρεις! Δεν σας το είπα; Η γυναίκα με το ταπεραμέντο δεν είχε μόνο μία εγγονή αλλά τρεις. Και τις μεγάλωσε όλες ισάξια με την ίδια μανία και την ίδια εμμονή. Εμένα με κυνηγούσε να πιω το γάλα μου, η Ιωάννα της είχε πέσει από το νεροχύτη αρνούμενη να φάει τη σούπα της και η Μαρία είχε κλειδωθεί στο μπάνιο, έντρομη από ένα αυγό και μια γιαγιά σε ανελέητη καταδίωξη!
Λοιπόν…, ταυτιστήκατε ή ακόμα;
Αν και εσείς θυμάστε τον εαυτό σας oliver twist στο νηπιαγωγείο και super Mario στην πρώτη δημοτικού…
Εάν ακόμα έχετε φυλαγμένα χειροποίητα μάλλινα γιλεκάκια με καρδούλες και σχεδιάκια κάπου μέσα στη ντουλάπα σας…
Αν υπάρχει παλιό τσίγγινο κουτί μπισκότων στο σπίτι σας με φυλαγμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες ….
Φωτογραφίες γάμου με μία γυναίκα όμορφη με αλαβάστρινο δέρμα, σαρκώδη κόκκινα χείλη και νυφικό από ισπανική δαντέλα…
Εάν αυτή τη γυναίκα τη θυμάστε τριάντα χρόνια αργότερα από την ασπρόμαυρη φώτο, να σας κυνηγάει για να σας ταΐσει και να σας αλλάξει το pampers…
Να περιμένει να πάρει τη σύνταξή της για να σας δώσει χαρτζιλίκι ή να σας κάνει μικροδωράκια …
Τότε πιθανότατα να είστε άνθρωποι με προνόμιο γιατί και εσείς μεγαλώσατε με μια γιαγιά. Με μια γυναίκα που όσο σκληροπυρηνική και υπερπροστατευτική μπορεί να ήταν με τα παιδιά της, άλλο τόσο τρυφερή και υποχωρητική να ήταν με τα εγγόνια της. Που αντάλλαξε την “ώριμη” νιότη της με τα πρώτα χρόνια της ζωής σας, Που μοιράστηκε ότι πιο τρυφερό και άσπιλο από τα κατάβαθα της ψυχής της μαζί σας. Που συνέβαλλε ολοκληρωτικά και απόλυτα για να διατηρήσει το δικό σας παιδικό παραμύθι…
Πώς μπορούν αυτές οι γυναίκες να μην είναι μυθικές; Να μην περάσουν στην προσωπική ιστορία του καθενός μας σαν θρύλοι;
Εμείς πάντως, της το υποσχεθήκαμε. Και οι τρεις μαζί… όταν ήρθε η ώρα να φτιάξει τη δική της πάνινη και μπαλωμένη βαλίτσα. Της βάλαμε μέσα πολύ αγάπη, μερικά Miranda παπαδοπούλου και φωτογραφίες μας από τα επόμενα χρόνια.
Και εκείνη όπως πάντα με πολύ διακριτικότητα έκανε, μας άφησε ισάξια τρία κομματάκια από το δικό της μύθο…
Ευχαριστούμε την κ. Μελέκου για τις πληροφορίες.
