Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε σαν σήμερα 14 Νοεμβρίου
Από γονείς πρόσφυγες, από την Προύσσα ο πατέρας του και από τη Ρωσία, η μητέρα του. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος και από το 1959 συνεργάζεται ανελλιπώς με την εφημερίδα «Τα Νέα».
Βιβλία που έχει γράψει:
«Επαρχίες της Αθήνας», «Η Τουρκία χωρίς φερετζέ»,« Οι παλιοί συμμαθητές»,«Ζω από περιέργεια», «Όλα είναι ένα ψέμα», «Μάνος Λοΐζος», «Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης», «Είναι γλεντζές, πίνει γάλα», «Δώδεκα πόντους και μισό», «Να συλληφθεί το ντουμάνι», « Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια» καθώς και την μεταγραφή «Άσμα ασμάτων». Είναι παντρεμένος με την σκηνοθέτιδα Ράια Μουζενίδου και έχει γράψει μαζί της τα θεατρικά έργα «Εν βρασμώ ψυχής» και «Ο γολγοθάς μιας ορφανής ανύπαντρης μητέρας» (σάτιρα). Έχει γράψει και παρουσιάσει αναρίθμητες τηλεοπτικές εκπομπές και συνεργάστηκε ως στιχουργός σε δεκάδες ταινίες και musical. Ανάμεσά τους: «Γλυκιά Ίρμα» με την Έλλη Λαμπέτη, « Εύθυμη χήρα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, «Άννυ», «Ο Δρόμος» και πολλά άλλα. Κυκλοφορούν τρία βιβλία με τραγούδια του: «Τα τραγούδια γράφουν την ιστορία τους», «Εκατό ανέκδοτα τραγούδια» και «Τα τραγούδια μου». Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και διατέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Μουσικοσυνθετών Ελλάδος.
Έχει γράψει 1200 περίπου τραγούδια με τους πιο σημαντικούς Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές. Έχει μεταφράσει ποίηση του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, του Πάμπλο Νερούδα και του Ναζίμ Χικμέτ. Ο δίσκος του «Ο Δρόμος», με αντίτυπα άνω του 1.000.000, κατέχει το ελληνικό ρεκόρ πωλήσεων. Έχει δύο παιδιά, τον Νότη (δημοσιογράφο) και την Υακίνθη (ηθοποιό) και δύο εγγόνια, την Μαρία-Νεφέλη και τον Λευτέρη. Είναι γνωστός οπαδός της ΑΕΚ.
Η ζωή κυλά γύρω μας μοιράζοντας μικρά κομμάτια χαράς και λύπης σταγόνες ευτυχίας ανάκατες με δυστυχία. Μαθήματα για όλους με γεύση άλλοτε γλυκιά κι άλλοτε πικρή. Η ζωή κυλά αδιάφορη κι εμείς εστιάζουμε το βλέμμα στα χέρια της και στα δώρα που φέρνει δίχως να αγγίξουμε ούτε μια στιγμή την ίδια. Η ζωή είναι το δώρο και όχι το σκηνικό που εκείνη κουβαλά…





