Περισκόπιο στη Γλυφάδα, στην Ελλάδα, στον Κόσμο!
Μάς ενημερώνει, ο Σταμάτης Σκαμπαρδώνης
Ψάχνοντας για χρώμα και μουσικές στην πόλη
Περπατάω στην πόλη μετά από μήνες. Σύνταγμα –Ομόνοια μ’ ένα καφέ στο χέρι. Συναντάω ένα φίλο και περπατάμε ψάχνοντας κάπου να καθίσουμε. Μια γωνιά, ένα παγκάκι, ένα απάγκιο, να πούμε δυο κουβέντες. Η πόλη μου φαίνεται ξένη, αφιλόξενη, γκρίζα και μουντή. Είναι συννεφιασμένος ο ουρανός αλλά και η διάθεση των ανθρώπων…. Ψάχνω για χρώμα και μουσικές στην πόλη. Κάτι να κρατηθώ να πιαστώ… για να προχωρήσω. Φθάνω στου Ψυρρή. Έρημοι δρόμοι, κλειστά μαγαζιά. Βρίσκω τη Σοφία στο στέκι του Νικήτα εκεί που τρώγαμε και κάναμε ατελείωτες συζητήσεις για ένα καλύτερο κόσμο. Άδεια τραπέζια, σφιγμένα χαμόγελα. Δίπλα στην οδό Ρήγα Παλαδήμου, βρήκα τα χρώματα που έψαχνα και φαντάστηκα τις μουσικές. Ταξίδεψα για λίγο μέχρι την Κούβα και την Λατινική Αμερική και ξαναπροσγειώθηκα στη σκληρή πραγματικότητα. Το ταξίδι όμως συνεχίζεται και κανείς δεν ξέρει τι τον περιμένει στον επόμενο σταθμό.
Χρυσός φράχτης 20 χιλιομέτρων!
Περισσότερες ερωτήσεις και ελάχιστες απαντήσεις απέδωσαν οι χθεσινές δύο συνεδριάσεις στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής που συζητά το νομοσχέδιο μέσω του οποίου επικυρώνεται η διανομή των «φιλέτων» του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας Αγίου Κοσμά στην επενδυτική Lamda. Η κυβέρνηση μπορεί να βιάζεται να ψηφίσει νόμο ώστε να γίνουν κάποιες κατεδαφίσεις και να (ξανά)πανηγυρίσει για την έναρξη της επένδυσης, αλλά στα ερωτήματα που τέθηκαν ουδείς εκπρόσωπος της Lamda και του ΤΑΙΠΕΔ ήταν παρών για να απαντήσει. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Επιτροπής, Σταύρο Καλογιάννη, ο γενικός διευθυντής της Λάμδα που είχε προσκληθεί δήλωσε κώλυμα ενώ το ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή ο φορέας που υπογράφει τη σύμβαση με το Δημόσιο, δεν εκλήθη καν! Όσο για τον υπουργό Οικονομικών, Χρήστο Σταϊκούρα, εκείνος δήλωσε στο τέλος της όλης διαδικασίας πως θα απαντήσει στην επόμενη συνεδρίαση…Τρία ήταν τα βασικά θέματα που έθεσαν οι φορείς: 1) ο κίνδυνος για το Δημόσιο να χάσει τεράστιες εκτάσεις που υποτίθεται ότι κρατά στην κυριότητά του, όπως επαίρεται η κυβέρνηση, λόγω του τρόπου με τον οποίο έγινε η διανομή, 2) ο αποκλεισμός του παραλιακού μετώπου από την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών, 3) η τοποθέτηση περιφράξεων παντού που θα οδηγήσουν σε περίκλειστες πόλεις μέσα στην πόλη. (Πηγή: Εφ. Συν.)
11 περιβαλλοντικές οργανώσεις αντιδρούν
Η κύρωση της σύμβασης του Δημοσίου με την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός Μονοπρόσωπη ΑΕ Μεταλλείων και Βιομηχανίας Χρυσού» ανατρέπει το περιβαλλοντικό κεκτημένο και υποκρύπτει πιθανές παραβιάσεις του ενωσιακού δικαίου. Προκαταρκτικά, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις υπογραμμίζουν τη διεθνή υποχρέωση της Πολιτείας να προωθήσει την ουσιαστική συμμετοχή του κοινού, ενώ παραμένουν ανοιχτές όλες οι επιλογές, σε αποφάσεις με σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Η προώθηση στη Βουλή μίας υπογεγραμμένης σύμβασης, χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση, είναι ασυμβίβαστη με την υποχρέωση αυτή. Σε κάθε περίπτωση, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις θεωρούν υποχρέωσή τους να επισημάνουν μία σειρά από κομβικής σημασίας ζητήματα, τα οποία αφορούν όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά και το ίδιο το κράτος δικαίου. (Πηγή: Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης/ΕΕΠΦ)
Η υπό κύρωση σύμβαση προβλέπει
- το Δημόσιο, και οποιαδήποτε άλλη κρατική ή τοπική αρχή (συμπεριλαμβανόμενων των ΟΤΑ) δεν θα «προβάλλει, ασκήσει, συνδράμει… εκούσια» «σε οποιαδήποτε δικαιοδοσία» στην έγερση «αξιώσεων»
- το Δημόσιο διασφαλίζει ότι θα παραλείπει πράξεις ή ενέργειες που «παρεμβαίνουν» στις μεταλλευτικές δραστηριότητες.
- οποιοσδήποτε «έλεγχος ή απόφαση» οποιασδήποτε τοπικής ή κρατικής αρχής είναι «αυτοδικαίως άκυρος», αν έχει αναληφθεί χωρίς παρουσία του ανεξάρτητου ελεγκτή περιβάλλοντος, και διατύπωση γνώμης από αυτόν
Τα παραπάνω σημεία εγείρουν πολλά ερωτηματικά για την εφαρμοσιμότητα του συστήματος ποινικών και διοικητικών κυρώσεων που προστατεύουν το περιβάλλον, την ασφάλεια, την υγιεινή της εργασίας και τη δημόσια υγεία. Επίσης, αναδεικνύουν και τον λόγο για τον οποίο η επιφύλαξη του «εφαρμοστέου δικαίου», που περιλαμβάνεται στην σύμβαση, στερείται ουσιαστικού νοήματος. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι συντάκτες της σύμβασης δεν γνωρίζουν τις συνέπειες του «εφαρμοστέου δικαίου», το δίκαιο εφαρμόζεται μέσω των κρατικών αρχών, και όχι αυτογνωμόνως. (Πηγή: Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης/ΕΕΠΦ)
Βγήκαμε στον αέρα..μετά από 1 χρόνο
Ενώ συνεχίζεται ο αποκλεισμός των παρατάξεων της μειοψηφίας από τις επιτροπές του δήμου Γλυφάδας (Οικονομική και Ποιότητα Ζωής) την Παρασκευή 19 Μαρτίου μεταδόθηκε για πρώτη φορά μετά από 1 χρόνο μέσα από το κανάλι του YouTube η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Μέχρι τώρα οι πολίτες δεν είχαν καμία απολύτως ενημέρωση. Πολλά τα ερωτήματα προς τον κ. Δήμαρχο και την πλειοψηφία αλλά λίγες οι απαντήσεις. Μπήκαν πολλά ζητήματα από την μειοψηφία σχετικά με την στέγαση των παρατάξεων σε κτίριο του δήμου, για την ελεγχόμενη στάθμευση, για το ρέμα της Ευρυάλης, για το ελληνικό. Ειδική αναφορά έγινε για την πανδημία και το Ασκληπιείο της Βούλας με αφορμή και τον θάνατο ασθενούς από Covid.
Προσφυγικός καταυλισμός στη Χίο
Ο προσφυγικός καταυλισμός ή αλλιώς το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Χίο, όπως κατ’ ευφημισμόν έχει ονομαστεί, είναι ουσιαστικά ένας βούρκος. Ένας βούρκος όπου, λόγω και των σκληρών καιρικών συνθηκών, μεθοδικά η κυβέρνηση μετατρέπει σε αντικείμενα τους πρόσφυγες στερώντας τους κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ανθρώπινης υπόστασης. Έχοντας εξασφαλίσει την πλήρη ανοχή -αν όχι και συνενοχή- της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των δύο μεγάλων διεθνών οργανισμών, της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ (UNHCR) και του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ), με συνοπτικές διαδικασίες τούς καταδίκασε να ζουν σε συνθήκες αβίωτες ακόμα και για τα κατοικίδιά μας. Εκατοντάδες πρόσφυγες αυτή τη στιγμή στη ΒΙΑΛ προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτοσχέδιες σκηνές, φτιαγμένες με ό,τι διαθέσιμο υλικό βρεθεί πρόχειρο. Κατεστραμμένες σκηνές της Ύπατης Αρμοστείας, χοντρό πλαστικό από συσκευασίες υλικών, σακούλες σκουπιδιών, απορρίμματα οικοδομών έχουν δεθεί και καρφωθεί πρόχειρα πάνω σε κλαδιά δέντρων ή ξύλα πολυκαιρισμένα και στεγάζουν την πλειονότητα των 1.800 ανθρώπων που ζουν εδώ και μήνες εγκλωβισμένοι στη ΒΙΑΛ και συγκεκριμένα στα χωράφια γύρω από το κεντρικό κτίριο. (Πηγή: Εφ. Συν Γιώργος Παγούδης)
Άνθρωποι και ποντίκια στη ΒΙΑΛ
Πρόσφατα, μέλη του Δικτύου Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων επισκέφτηκαν τον καταυλισμό, καταφέρνοντας να ξεπεράσουν τις αυστηρές εντολές απομόνωσης οι οποίες εκδόθηκαν δήθεν για προστασία από την εξάπλωση του κορονοϊού, αλλά με αντικειμενικό στόχο να κρατήσουν μακριά τις ανεπιθύμητες παρουσίες και κυρίως τον φωτογραφικό φακό.
«Προχωρώντας μέσα στη ζούγκλα παρατηρούμε μπουκάλια νερού τα οποία μέσα έχουν ένα κίτρινο υγρό. Το κίτρινο αυτό υγρό είναι ούρα. Οι άνθρωποι αποφεύγουν να επισκεφτούν τις τουαλέτες και επιλέγουν να ουρούν μέσα σε μπουκάλια, τα οποία τοποθετούν έξω από τις άθλιες σκηνές τους προκειμένου να τα πετάξουν την επόμενη μέρα. Συνεχίζουμε τη δυστοπική μας περιήγηση, αλλά το βάδισμα γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Η βροχή έχει επιδεινώσει την κατάσταση. Ισορροπούμε με δυσκολία επάνω σε σπασμένες παλέτες και οι διάδρομοι ανάμεσα στις σκηνές είναι στενοί, ίσα που χωρούν τα σώματά μας. Κάτω από τις μισοβυθισμένες στη λάσπη παλέτες περνούν ποντίκια.
Κάποια στιγμή βγαίνουμε σε ένα σημείο πιο ανοιχτό. Εκεί ένας πρόσφυγας σκυμμένος στο χώμα προσπαθεί να καθαρίσει τα παπούτσια του από τις λάσπες, ενώ δίπλα του συνεχίζουν να περνούν ποντίκια. Άνθρωποι και ποντίκια συνυπάρχουν αρμονικά. Κανείς πια δεν διαμαρτύρεται. Οι άνθρωποι έπαψαν να τα σιχαίνονται και τα ποντίκια έπαψαν να τους φοβούνται. Παιδιά ξεπροβάλλουν μέσα από τις σκηνές σκυθρωπά. Είναι η μόνη φορά που βλέπουμε παιδιά να μην παίζουν. Τα παιδιά συνήθως παντού και πάντα, ακόμα και κάτω από τις πλέον άθλιες συνθήκες, βρίσκουν τρόπους να επιβιώνουν. Είναι ευρηματικά, μπορούν να παίζουν ώρες ολόκληρες με ένα κουτάκι από αναψυκτικό» αναφέρουν. (Πηγή: Εφ. Συν Γιώργος Παγούδης)
Για την τέχνη της επόμενης μέρας
Η τέχνη της επόμενης μέρας θα οριστεί πρωταρχικά από τη ζωή της επόμενης μέρας και από τις ανάγκες των ανθρώπων και τους αυθόρμητους όρους που η ίδια η ζωή τους θα επιβάλει.«…Τις τελευταίες εβδομάδες προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα είναι η τέχνη της επόμενης μέρας. Γιατί αν κάτι αποδείχθηκε με τον πιο καταφατικό τρόπο, ανάμεσα στα άλλα, από όλη αυτή την παράνοια που ζούμε, είναι πως η τέχνη δεν είναι μια δευτερεύουσα δραστηριότητα, ένας τρόπος για να περνά ευχάριστα ο χρόνος. Είναι μια ζωτική ανάγκη, ένα συλλογικό αποτύπωμα και πάνω απ’ όλα, ο τόπος της ουσιαστικής συνάντησης. Έπειτα από τόσο καιρό (και εδώ περιλαμβάνω και τον καιρό που έχουμε μπροστά μας) δεν πιστεύω πως η επόμενη μέρα μπορεί απλώς να ταυτιστεί με μια επανέναρξη των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων. Με την άρση μιας παύσης και την απλή συνέχεια. Η παρένθεση έχει αλλάξει τις συνθήκες. Τις υλικές συνθήκες αλλά ταυτόχρονα και τον τρόπο που ο καθένας βλέπει τους εαυτούς του και τους γύρω του…» (Πηγή: Εφ. Συν, Θωμάς Τσαλαπάτης)
Ευχαριστούμε τον κ. Σκαμπαρδώνη για τις πληροφορίες.
follow Γλυφάδα metropolitans on twitter
///
