|| Άποψη ||
Η ΙΣΧΥΣ ΤΩΝ “ΧΑΛΑΡΩΝ” ΔΕΣΜΩΝ
αν παρατηρήσουμε λίγο τις ζωές μας θα διαπιστώσουμε αμέσως πως κάθε τομέας τους είναι ασφυκτικά απαιτητικός, με πρώτο τον επαγγελματικό. Καθημερινά εκκρεμούν προς διεκπεραίωση αμέτρητες υποχρεώσεις με αυστηρά χρονοδιαγράμματα για τις οποίες σε αντάλλαγμα λαμβάνουμε πέραν από μη ικανοποιητικούς μισθούς, ελάχιστο χρόνο για τον εαυτό μας. Έχοντας, λοιπόν, αυτό ως φόντο το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι περίπλοκες καθώς και πιεστικές προσωπικές σχέσεις, που συνεχώς απαιτούν την προσοχή μας, δίχως να δείχνουν κατανόηση στα θέλω μας.
Οι άνθρωποι άπαξ και δημιουργήσουν μια σχέση αλλάζουν· και συνήθως, όχι προς όφελος του εαυτού τους. Πιο συγκεκριμένα, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών, τείνει να παραμερίζει τα θέλω και τις ανάγκες του, χάριν της συντήρησης αυτής μιας σχέσης. Πιο απλά, υποκύπτει στον φόβο της μοναξιάς, απαξιώνοντας την προσωπικότητά του. Κάπως έτσι, ο κόσμος μας βρίθει παραδειγμάτων νέων ανθρώπων η οποίοι δεν έχουν αληθινούς φίλους, σταθερές σχέσεις και ουσιαστικά, βαθιά μέσα τους είναι δυστυχείς. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, “διανύουμε την εποχή της επιφάνειας και του εύκολου”.
Στην ελληνική, τουλάχιστον, γλώσσα υπάρχουν δύο ξεχωριστές λέξεις με την δική της έννοια η κάθε μία: 1) Μοναξιά και 2) Μοναχικότητα. Και, είναι πολύ σημαντικό να γίνει μια αναφορά σε αυτές. Η μοναξιά έχει μια χροιά μη δημιουργικότητας και θλίψης· επίσης, είναι κάτι που δεν επιλέγεις να το αισθανθείς, σου επιβάλλεται. Ενώ αντίθετα, η μοναχικότητα μπορεί να είναι κατ’ επιλογήν. Στην κατάσταση της μοναχικότητας είσαι δημιουργικός· συμφιλιωμένος με τον εαυτό σου· επικοινωνείς μαζί του και δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου “γεμίσει το κενό”, γιατί απλά δεν υπάρχει κενό. Την μοναξιά μπορείς να την νιώσεις και ανάμεσα σε χίλιους ανθρώπους ή και εκατομμύρια· σε χτυπά εκεί που δεν το περιμένεις· και, μονάχα εσύ μπορείς να την αντιμετωπίσεις, κανένας άλλος· μετατρέποντάς την σε μοναχικότητα, κατά την οποία δεν είσαι μόνος σου, έχεις τον εαυτό σου…δεν χρειάζεσαι μια σχέση. Αυτό μάλλον που δεν έχει αντιληφθεί η γενιά μας, με τους τόσους περισπασμούς, είναι πως αν πρώτα δεν δημιουργήσεις μια σταθερή σχέση με τον εαυτό σου, δεν μπορείς να δημιουργήσεις με κανέναν άλλο.
Οι λεγόμενες “χαλαρές” σχέσεις συνεπώς, δεν είναι τίποτε άλλο από σχέσεις η οποίες σου αφήνουν χώρο και χρόνο να είσαι αυτός που είσαι, καθώς δεν υπάγονται στα όσα έχουμε διδαχτεί μέχρι σήμερα και δεν χωρούν σε καλούπια· η καθεμιά από αυτές δημιουργεί τη δική της ισορροπία, ανάλογα με τις ανάγκες και τα θέλω, και αυτό που συνήθως τις χαρακτηρίζει είναι ότι στηρίζονται στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα του χρόνου που περνούν οι άνθρωποι μαζί. Ακόμη, κυρίαρχο σε αυτές είναι το στοιχείο της κοινής συναίνεσης, μιας και είναι απαλλαγμένες από κάθε απαίτηση. Πρόκειται για συναναστροφές με ανθρώπους που δεν σου στερούν των ελεύθερο χρόνο σου κι εκτιμούν τον χρόνο που τους προσφέρεις· άτομα που σε βοηθούν να εξελιχθείς, σε κάνουν να γελάς, είναι εκεί στις δύσκολες στιγμές σου, δημιουργούν μαζί σου, κι όσο καιρό κι αν έχετε να συναντηθείτε δεν πέφτετε ποτέ μέσα σ’ ένα χάσμα. Είναι υπάρξεις με τις οποίες πάτε παράλληλα και δεν σκοντάφτει ποτέ ο ένας πάνω στον δρόμο του άλλου, επεμβαίνοντας στη δική του προσωπική πορεία. Είναι αυτές όπου η αγάπη είναι ελευθερία και η ελευθερία αγάπη.
Ευχαριστούμε την κ. Αδαμοπούλου για τις πληροφορίες και τον σχεδιασμό των εικαστικών του άρθρου.
Η Μαριάννα Αδαμοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Λονδίνο Art & Design κι έκτοτε ασχολείται ενεργά με το Graphic Design. Ακόμη, είναι μουσικός καθώς και συγγραφέας, έχοντας γράψει, μεταξύ άλλων, το Best Seller «Η Πόρνη» εκδόσεις iWrite, Αθήνα 2018.
follow us on twitter
