Μάς ενημερώνει, ο Σταμάτης Σκαμπαρδώνης
Κάθε Παρασκευή:
Περισκόπιο στη Γλυφάδα,
στην Ελλάδα,
στον Κόσμο!
“Μια ομπρέλα για τη βροχή και τ’ αγιάζι”
Για τ’ αγιάζι
Για τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών.
Και μέσα, ένα καφέ πανωφόρι κι ένα κασκόλ
Για να ζεστάνει το κορμί και την ψυχή
Να ξορκίσει τη φτώχεια και τη μιζέρια.
Σε λίγο θα σταματήσει η βροχή
Και μπορεί να βγει και ο ήλιος….
Εμείς, επιμένουμε στην ανθρωπιά
Όλα και όλοι μπορεί να φταίνε, αλλά σίγουρα δεν φταίνε οι φτωχοί, οι ευάλωτοι, οι κυνηγημένοι. Δεν φταίνε τα παιδιά και η «ανθρώπινη ασπίδα» που στέκεται μερόνυχτα στα σύνορα του Έβρου χωρίς να μπορεί να κάνει βήμα, βλέποντας μπροστά φράχτες, κάννες όπλων, δακρυγόνα και πάνοπλους άνδρες… Είναι κάποιες στιγμές που οφείλεις να είσαι στη μειοψηφία, οφείλεις με κάθε κόστος να υπερασπιστείς το δικαίωμα στον ήλιο, αντί για τη φυλακή ενός παιδιού, μιας γυναίκας ή ενός άνδρα για παράνομη είσοδο στη χώρα. Είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να φωνάξεις δυνατά και ας μη σε ακούει κανείς, να φωνάξεις για σένα, για τον άλλο, για εκείνον που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. (Πηγή Εφ. Συν)
Προσκοπάκι 78 χρονών
Την συνάντησα το απόγευμα της Καθαρής Δευτέρας στον σταθμό του Ελληνικού. Γυρνούσε από την πατρίδα της την Λευκάδα σαν, χαρούμενο προσκοπάκι 78 χρονών. «Τα λυπήθηκα τα λουλούδια και τα πήρα μαζί μου» είπε. Της ευχήθηκα καλό Μάρτη, καλή άνοιξη και τότε είδα μια λάμψη στα μάτια της. Αμήν παιδάκι μου!! Θα ξαναπάω σε δυο βδομάδες, δεν με χωράει η Αθήνα μου είπε και μ’ αποχαιρέτησε. Καθώς απομακρυνόταν την τράβηξα με το κινητό μου έτσι, για να θυμάμαι την ζωντάνια της και την αισιοδοξία της για τη ζωή, λίγο πριν πατήσει τα ογδόντα.
photo: Σταμήτης Σκαμπαρδώνης
Άλκη Ζέη
«….Έγραφα συνέχεια για παιδιά γιατί θέλησα να καταγράψω αυτές τις σημαντικές στιγμές της ιστορίας του τόπου μας, που τις έζησε η γενιά μου γιατί φοβάμαι πως αν δεν καταγραφούν θα φύγουν μαζί με εμάς…» (Πηγή: Εφ.Συν- Παρή Σπίνου)
photo: efsyn.gr/
Το καπλάνι της βιτρίνας
«Το καπλάνι της Βιτρίνας», το πρώτο της βιβλίο περιγράφει τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο με αναφορές στη δικτατορία του Μεταξά. «..Αυτά που έγραφα ήταν ιστορίες που δηγιόμουν στα παιδιά μου πριν κοιμηθούν, για την αδελφή μου και για εμένα για τα παιδικά μας χρόνια στη Σάμο. Τους μιλούσα με πολύ χιούμορ για τα κατορθώματά μας, για τους φίλους μας και για τα παιγνίδια μας κι όσο για την δικτατορία ξεπήδησε από μόνη της…»
Αλληλεγγύη για Όλους
Η «Αλληλεγγύη για Όλους» σε συνεργασία με τις Δομές Αλληλεγγύης Αττικής, διοργανώνει το διάστημα από 04 Μαρτίου έως 15 Απριλίου καμπάνια συλλογής ειδών γραφικής ύλης για τα σχολεία των ανηλίκων και ενηλίκων προσφύγων της Μόριας. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης μας στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας και στην επονομαζόμενη «ζούγκλα» – στον άτυπο συνοικισμό που έχει αναπτυχθεί γύρω από το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης, διαπιστώσαμε ότι λειτουργούν αυτοοργανωμένα σχολεία για μικρά παιδιά (1100 περίπου) αλλά και ενήλικους. Στα σχολεία διδάσκουν εθελοντές εκπαιδευτικοί, πρόσφυγες και οι ίδιοι. Στεκόμαστε με Αλληλεγγύη δίπλα στις τοπικές κοινωνίες αλλά και στους πρόσφυγες. Η ανάγκη και το πάθος για γνώση μπορεί να αναπτυχθεί υπό τις πιο δυσμενείς συνθήκες, μέσα στις λάσπες και τα απορρίμματα, σε ένα αυτοσχέδιο «καλύβι». Νοιώθουμε την υποχρέωση να ενισχύσουμε την συγκεκριμένη προσπάθεια των εθελοντών εκπαιδευτικών για το δικαίωμα των παιδιών στην εκπαίδευση. (Πηγή: Αλληλεγγύη για Όλους )
Θοδωρής Καλλιφατίδης- Για την αγάπη και την ξενιτιά
«…Το θυμάμαι σαν και σήμερα. Έφτασα στη Στοκχόλμη. Δεν είχα κανένα αίσθημα, ένιωθα κενός. Άδειος. Στο κέντρο της πλατείας εντός του σιδηροδρομικού σταθμού, υπάρχει η περίφημη «τρύπα» που είναι γνωστή σε όλους τους μετανάστες. Είναι ένας κύκλος με πολύ καλλιτεχνικά κάγκελα ενός γνωστού Σουηδού γλύπτη. Εκεί μαζεύονταν όλα τα «κοράκια» της ξενιτιάς και κουβεντιάζανε. Ένας Έλληνας με ρώτησε «είσαι από την Ελλάδα;», «ναι» του λέω και με πήρε σπίτι του, κοιμήθηκα εκεί το πρώτο βράδυ. Μετά βρήκα την άκρη με τον θείο ενός φίλου από την Ελλάδα. Με έβαλαν να κοιμηθώ στο διαμέρισμα που έμεναν. Τέσσερις άνδρες σε ένα δωμάτιο και μια γυναίκα κοιμόταν στην κουζίνα. Η γυναίκα αυτή ήταν το πρώτο θύμα μετανάστευσης που είδα. Αυτοκτόνησε. Κι εμείς οι ίδιοι τη θάψαμε. Για μια αποτυχημένη αγάπη είπαν, αλλά η ξενιτιά όλα τα μεγαλώνει.» έτσι για να μην ξεχνιόμαστε….. Πηγή Εφ.Συν., – Κυριακή Μπειόγλου )
Κική Δημουλά- Περί Άνοιξης
«Φωνάξτε την καλύτερη ορχήστρα του κόσμου, το πρώτο βιολί, όποιο μελωδικό μέσο θέλετε, τίποτε απ΄ όλα αυτά δεν μπορεί να φέρει την Άνοιξη τόσο αισθαντικά, τόσο πειστικά όπως την φέρνουν τα πρωινά κελαιδίσματα των πουλιών. Όλα τα πράγματα γίνονται τούτη την εποχή πουλιά. Και οι σιδερένιες σκέψεις και όλο το άλαλο μέλλον, ξαφνικά αηδόνι…»
Το χρωματιστό σχολείο
Το 9ο Δημοτικό Σχολείο Γλυφάδας διαθέτει ένα από τα πιο χρωματιστά προαύλια σχολείων που υπάρχουν στην Αττική. Με πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, γονείς και εθελοντές πήραν τα πινέλα ανά χείρας και με όρεξη και αγάπη για τα παιδιά ζωγράφισαν το προαύλιο του σχολείου με φωτεινά χρώματα. Στο τέλος της ημέρας, το προαύλιο μεταμορφώθηκε σε έναν παράδεισο χρωμάτων, ενώ την παράσταση κλέβουν τα επιδαπέδια παιχνίδια που σχεδιάστηκαν και ειδικότερα, η σκακιέρα, η τρίλιζα, το φιδάκι και το κουτσό.
Ευχαριστούμε τον κ. Σκαμπαρδώνη για τις πληροφορίες.
