Η Παγκόσμια ημέρα την Ηλικιωμένων, ή αλλιώς «Παγκόσμια ημέρα για την Τρίτη Ηλικία», γιορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου, σαν σήμερα δηλαδή, από το 1990.

Με αφορμή τη σημερινή μέρα λοιπόν θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας, μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε με την κα. Ξανθίππη Αθανασοπούλου, κόρη της κας Μάγδας, η οποία φιλοξενείται στη Μ.Φ.Η του “Ευαγγελισμού της Θεοτόκου“. Η αλήθεια είναι ότι εάν γνωρίσει κανείς την κ. Μάγδα, εύλογα θα θελήσει να γνωρίσει κάποιον απ’ την ζωή της,  για να του πει όσα δεν μπορεί η ίδια… Έτσι κι εμείς αναζητήσαμε την κόρη της, η οποία με πολύ αγάπη, μάς απάντησε σε όσα τη ρωτήσαμε για ζωή της μητέρας της. Απολαυστικές και οι δυο τους.

 

“ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ  ΤΗ ΜΑΓΔΑ:  Το χρονικό της Φροντίδας μέσα από τα μάτια του φροντιστή” 

  • Κυρία Ξανθίππη καλωσορίσατε στην παρέα μας. Σας ευχαριστούμε πολύ που αποδεχτήκατε την πρόσκληση για συζήτηση.

Εγώ σας ευχαριστώ πολύ! Αν είναι να μιλήσω για τη Μάγδα θα το κάνω με ευχαρίστηση (γελάει)

 

  • Ξεκινάμε λοιπόν με τη Μάγδα και τη σχέση σας μαζί της

Η μαμά μου είχε μια ιδιαίτερα δύσκολη ζωή. Ανελέητοι  καιροί πόλεμος, ψυχοπαίδι σε ξένα σπίτια, απώλειες ανθρώπων, δουλειά από τα δεκαέξι της. Όλα αυτά μου τα μεταβίβαζε με ένα τρόπο πάντα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από πολύ μικρή που ήμουν, θυμάμαι μου έλεγε για τα χρόνια της κατοχής, την πρόωρη απώλεια του αδελφού και της μαμάς της. Ήταν ιδιαίτερα νευρική αλλά και πολύ γλυκιά…

 

  • Επομένως πώς θεωρείτε ότι την βρήκαν τα γηρατειά; Ήταν ομαλή η πορεία της προς τη γήρανση;

Τρίτη ΗλικίαΑπό τη στιγμή που συνταξιοδοτήθηκε, στα 60 της περίπου νομίζω, ήταν πολύ βοηθητική και υποστηρικτική. Δίπλα σε μένα και τα εγγόνια της. Ταυτόχρονα βέβαια διατηρούσε επαφές με τον κοινωνικό κύκλο της. Γράφτηκε στο ΚΑΠΗ, καλούσε τις φίλες της για τσάι στο σπίτι, συμμετείχε σε βραδιές χορού, είχε ποιότητα ζωής η μαμά μου και στα γηρατειά της.

 

  • Πότε πιστεύετε ξεκίνησε να καταπέφτει;

Σε ηλικία 80 ετών όταν έσπασε το πόδι της. Με τις φυσιοθεραπείες επανήλθε σταδιακά, περπάτησε. Όμως άρχισε να εξαρτάται περισσότερο από μένα.

 

  • Πότε λάβατε την απόφαση να εμπιστευτείτε τη Φροντίδα της σε Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων;

Μετά τον θάνατο του άνδρα μου. Δεν θα την πήγαινα πουθενά, είχα ταυτιστεί μαζί της, με τις δυσκολίες που είχε περάσει. Στεναχωρήθηκε πολύ με την απώλεια του γαμπρού της, ενώ κάποια στιγμή μου είχε πει «Ξανθιππάκι δεν θα με πας κάπου να με προσέχουν;»

Τελικά επειδή δούλευα και αισθανόμουν ανασφάλεια, επειδή η Μάγδα όντως ξεκίνησε να καταπέφτει, παρουσίαζε αστάθεια και επομένως κίνδυνο να πέσει και να χτυπήσει, ενώ ταυτόχρονα σταμάτησε να ελέγχει και τους σφιγκτήρες της, αποφάσισα ότι η ασφαλέστερη λύση ήταν η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων.

 

  • Πώς ήταν η από κοινού εμπειρία σας σε γηροκομείο; Εσάς από την πλευρά του Φροντιστή και της μαμάς σας ως περιθαλπόμενης;

Στενοχωριόμουν. Ήξερα ότι δεν συνηθίζει εύκολα. Ούτε εγώ συνήθισα εύκολα. Όταν την επισκέφτηκα λίγο αργότερα από το διάστημα προσαρμογής της και μου είπε κλαίγοντας «Ξανθίππη είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου …» κλαίγαμε και οι δύο μαζί. Μετά συνηθίσαμε το νέο δεδομένο. Υπήρξαν εκεί κάποιοι άνθρωποι που κέρδισαν την εμπιστοσύνη μου και άρχισα να αισθάνομαι πιο άνετα με τη νέα συνθήκη. Και η Μάγδα συνήθισε. Της αρέσει να τη φροντίζουν, το απολαμβάνει, γιατί είναι κάτι που είχε στερηθεί σαν παιδί.

 

  • Πού βρίσκεται η Μάγδα σήμερα;

Αλλάξαμε περιβάλλον. Έφυγε από εκεί η κοινωνική λειτουργός. Ήταν ο άνθρωπος που η μαμά είχε δεθεί πολύ μαζί της. Της ζήτησα αν και ήξερα ότι ήταν ενάντια στην δεοντολογία της να την πάρει μαζί της, κάτι που λίγο αργότερα έγινε. Ξέρετε ήρθε αβίαστα όλο αυτό, λόγω της σχέσης που είχε χτιστεί μεταξύ τους. Τις σχέσεις δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε. Και η αγάπη που έχουν μεταξύ τους ξεπερνάει τα όρια της ηλικίας, τις δυσκολίες της επικοινωνίας, το χάσμα της άνοιας… (συγκινήθηκε)

 

  • Τελικά πόσα χρόνια φιλοξενείται η μαμά σας σε Μ.Φ.Η;

Κλείνει τρία χρόνια τώρα. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας της, την άνοια, το Parkinson, την κατάπτωση, δείχνει ότι θέλει να ζήσει. Παίρνει τη φροντίδα που δεν πήρε μικρή.

Όταν ήρθαμε στη Δεύτερη Μονάδα, στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, εισέπραξα αμέσως μια ξεχωριστή στάση στα πράγματα. Από τους ίδιους τους ανθρώπους της Μονάδας. Αρχικά να πούμε ότι ο Πρόεδρος του Ευαγγελισμού, πατέρας Νικόδημος Φαρμάκης, τον οποίο γνώρισα και προσωπικά, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, για τον οποίο οι ίδιες οι πράξεις του μιλούν. Στέκεται δίπλα στον ηλικιωμένο και τις ανάγκες του. Εγώ προσωπικά αισθάνομαι τους ανθρώπους εκεί οικογένεια, τόσο για μένα όσο και τη Μάγδα.

 

  • Πώς βιώσατε την κατάσταση με τον κορωνοϊό; Εννοώ που δεν μπορούσατε να την βλέπετε;

Είχα συνηθίσει 3 φορές την εβδομάδα να πηγαίνω να τη βλέπω. Και ήθελα να συνεχίσω να τη βλέπω. Δεν ήξερα πώς νιώθει, τι κάνει, τι μπορεί να σκέφτεται το ταλαιπωρημένο από την άνοια μυαλό της που δεν με έβλεπε…. Κάποιες φορές μάλιστα στις βιντεοκλίσεις με κοίταζε στραβά ή μου μιλούσε απότομα…  Την ξέρω τη μάνα μου όταν νευριάζει! Αλλά τι να γίνει; Ότι για όλο τον κόσμο έτσι και εμάς….

 

  • Και τώρα που υφίσταται πάλι επισκεπτήριο;

Τώρα αισθάνομαι ανακούφιση που τη βλέπω…

 

  • Αν σας έλεγε κάποιος ότι στη δομή που φιλοξενείται τώρα, έχει ανιχνευτεί κρούσμα, πώς θα αντιδρούσατε;

Νομίζω θα λειτουργούσα πολύ ψύχραιμα. Το πρόβλημα είναι Παγκόσμιο και για όλες τις κοινωνίες. Πιστεύω θα πρέπει λίγο να απενεχοποιήσουμε τις δομές φιλοξενίας. Λίγο πολύ τις έχουμε βάλει στο στόχαστρο. Μάλλον η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, όμως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν πραγματικό έργο, πράξεις που ξεπερνούν το προσδοκώμενο.

Εκεί που φιλοξενείται σήμερα η Μάγδα, σαν κόρη της και φροντιστής της, συνομιλώ τακτικά με τις προισταμένες και την λοιπή διοίκηση. Έχω βιώσει τις αγωνίες των ανθρώπων αυτών από κοντά. Κάνουν ότι μπορούν. Επενδύουν στην ασφάλεια και τη δική τους και των ανθρώπων τους. Αυτό με ενδιαφέρει. Αν εμείς, οι συγγενείς στέλνουμε τη θετική μας σκέψη στο προσωπικό και τους παππούδες μας, είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά!

 

τρίτη ηλικία

 

  • Και τι εύχεστε κλείνοντας;

( χαμογελάει) Να πάνε όλα καλά!

 

  • Σας ευχαριστούμε πολύ κα. Αθανασοπούλου

Ξανθίππη να με λέτε. Ή αλλιώς, κόρη της Μάγδας.

 

Την ευχαριστούμε!

 

Διαβάστε επίσης:

Η περηφάνεια των γηρατειών, η απαξίωση των γηροκομείων – ΑΦΙΕΡΩΜΑ στη Μ.Φ.Η “ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ”

 

Η γυναίκα με το ταπεραμέντο